palabras ideas

ihtilaf

2010-12-22T01:04:00.002+02:00

bu gece öğleden sonra saat üçte eve geldim. daha çok erkendi ne yapacağımı bilemedim. sanki çok mühim şeyler yapacakmışım ama daha ona beş varmış gibi bir hal vardı üzerimde. eve gelirken dört bira almıştım. poşette duruyorlardı. boyunları bükük gibi duruyorlardı. sonra geçe geçe saat yedi olmuştu. ama zaman nasıl zor geçiyordu. sanki o çok ağır bir bavuldu, onu milim milim itekliyordum. sanki onu iteklemek için birapower'a ihtiyaç duyuyordum. biraz da duygusallık bürümüştü dört bir yanımı. o bürümler ve biralarla geçirmiştim gecemi. aslında kendi kendime komik de geçmiş sayılabilirdi gece, ama itiraf etmem gerekir ki epey üzülmüştüm.

imagine

2010-12-21T22:12:00.002+02:00

şimdi türkiye'ye geldim. buradaki mahalle biraz yadırgadı beni, neden gittin ki, neden de geldin. kimi sevinçle karşıladı, "saçlarını nerde kestirdin, ne güzel olmuş," diyen oldu ayaküstü. "kendim kesiyorum," diyemeden, tam, kuaförlere güvenmediğimi açıklayacakken giden oldu. şöyle bi süzüp geçenler. sokak ortası demeyip sarılanlar. tık tık tık parmağını şıklatıp, "ama nerden nerden," yolda çerçevedeki resim gibi bekletenler. bakkaldan bir selam.
bugün canım nasıl dışarı çıkmak isterken dışarıyı eve getirdim. oh oh eller havaya müzikler, göbek mi atmaklar, bilek mi kıvırmalar. sonra oturup kaldım müzik bitince. çok yalnızım gibi geldim. onun da üstesinden geldim.

iran kedileri

2010-11-29T21:26:00.003+02:00

filmlerden söz edeceğim demiştim ya, sözümü tutmak için oturdum çalıştım. üç aydır izlediğim filmlerden etkilendiklerimin listesini çıkardım. her birinden gayet öznel olarak bahsedeceğim. bahsedeceğim zaten, ödevimi yaptım da şu pazar günü izlediğim film aklıma takılıp duruyor : 'kimse iran kedilerinden bahsetmiyor' 'no one knows about persian cats' 'kasi az gorbehaye irani khabar nadareh'

bazı filmler var, izlerken zamanı unutuyorsunuz. her anında ağzınız açık, o anda ne açlık ne uyku ne mekan. hoop filmin içine ışınlanmışsınız. ki bunu da çok az film başarabiliyor. mesela 'noçnoy dozor (night watch)' ve 'dnevnoy nozor (day watch)' bunlardan ikisi. fakat şimdi beni kesseler bu iki film ne anlatıyordu diye, kesseler muhakkak bir şeyler uydururdum tabi, yok, bir şey çıkmaz. kabaca konusunu bile hatırlamıyorum. sorsalar güzel filmler derim, izlerken öyleydi.

bazı başka filmler de var, play, gelişme, the end. fena değilmiş. sonra yavaş yavaş, nasıl yapıyor düşündürtüyor, aklının bir kenarı orada kalmış, iki gün geçtikten sonra kahvaltı ederken bir sahnenin gizemi çözülüyor, bir cümlenin sırrına eriliyor. film 90 dakikada bitmemiş, sürüyor.
artık ben de büyümüşüm demek ki kısa ve grafik değeri yüksek heyecanlar yerine..

genel konuşmayı bırakıp filmden bahsedeyim. konusunu tabi ki anlatmayacağım. film, filmden çok tanıklık gibi. yani yaşananlar kayda alınmış. seyirciye hiç yüz vermiyor. ki bu baştan artı. en önemlisi, en etkileyen kısmı, iran'da bizim gibi düşünenlerin bizim gibi yaşayamadıkları.

safety last

2010-11-24T00:05:00.001+02:00

çok sevgili arkadaşlar, yazamadıkça yazamadıkça insan kendini şey hissediyor. "bir şey oldu yazayım", bu kadar zaman oldu, yaza yaza bunu mu yazdın? daha büyük bir şey olsun öyle yaz. ama kazakistan'dayım, kazakistan demek şantiyedeki ev demek. ne olabilir ki büyük? ev kazası olabilir. tüp yok ki patlasın. sandalyeden düşsem bacağım kırılmaz, acıyı şairane tasvir edeyim. karşıdan karşıya geçerken araba çarpmayacağı kesin. başıma saksı düşmeyeceğinden eminim. birileriyle tanışmayacağım. kendimden başkasını tasvir imkanı yok. o da sıkıcı oluyor çoğu zaman.
filmleri anlatacağım asıl size. öyle güzel filmler izledim ki, -zaten geceleri başka ne yapıyorum- şaşarsınız.
ama onları sonra anlatacağım. önce yukarıdakini izleyip gülün. sessiz film olduğunu hissettirmiyor bile.

"çalış!" deseydin ilk

2010-10-13T21:37:00.000+03:00

"otur otur, çay koyayım sana."
kocamaan bir masa, masanın üstünde 'alis harikalar diyarında' çizimleri, renkli camlar, boya kokusu, kuş kafesleri, aynalar, fırçalar... dükkan dükkan değil büyücü bohçası.
sigara veriyor, sigara yakıyor billur abla (hanım?). mozaikten bahsediyor, desenlerden, boyalardan. mesela mavi rengi saatlerce konuşurmuşuz gibi geliyor bana. ama kıpır kıpır, heyecanla. öyle "mmmm mavi... evet... mavi." değil. hayat işte burada, tam bu noktada.
bir şey sattığında para alırken nasıl utanıyor, yerin dibine geçmek ister gibi duruyor.
"öyle mi böyle mi?" gözlerimi kırpıştırıyorum. gülüyorum gülüyor. heyecanla konuşuyor, hep sorular soruyor, -cim diyor, canım değil ama.
"öznilcim diyor, beraber dükkan açalım mı?" "birlikte bir şeyler yapmamız lazım." "bizim gibi insanların..." fikirler sıçrıyor, çarpışıyor, takla atıyor, köşelere yuvarlanıp gidiyor, geri dönüp büyüyor. dışarıda ne güzel yağmur yağıyor.

eve geliyorum, mail kutumda "sayın abonemiz, bu bir bant kaydıdır..." lezzetinde bir mail. ekolojik ve organik, kimyasalsız tişörtler konusunda birlikte çalışıp çalışamayacağımız...

bir zaman anlatmıştım organik ürünler sektörü hakkındaki düşüncelerimi, tekrarlamayayım. fakat iyi ki prensip sahibi değilim.
şu avare avare gezip tozmamın sebebi, emeklilik sendromundan kurtulursam, yani kurtulayım, amin, çalışmaya başlayacağım, işallah.

misafir

2010-10-07T01:00:00.000+03:00

nasıl yazasım var, nasıl konuşasım. nasıl mutluyum. sahip de sık yazıyor bu ara. kardeşimle geçiniyoruz, geçinemiyoruz, onun dolaplarını, sehpalarını boyuyorum, boyarken onu düşünüyorum. eve geliyor beğenmiyor. çok çalıştığı için beğenecek hali kalmıyor. o zaman abla oluyorum, "olsun, beğenme," diyorum. sonra gelip sarılıp öpüyor, boyadıklarım güzelleşiyor.

e dair

2010-10-05T02:43:00.002+03:00

anlatacağı dilinin ucundaydı. sigarasını hızla yaktı, biradan bir yudum aldı, "onun facebook sayfasında..." dedi. "msn'de," dedi. konuştuklarını anlattı.

biz eskiden kardeşimle aynı dala konmuş iki bülbül idik. bir araya geldiğimizde. aynı anda konuşup aynı zamanda dinlerdik birbirimizi. anlatasımız o kadar birikmiş olurdu. bundan birkaç ay önce ben yine izmir'de onun evindeyken, inekleri beslemesi gerektiğini söyleyip gitti. sonra domatesleri yetiştirdi, biberleri suladı.

başka bir gün arkadaşıma gittim. nasıl güzel sohbet, nasıl seviyoruz birbirimizi. sular seller konuşuyoruz. kendi hayatlarımız, genellemeler, analizler. "dur," dedi, "söylediğini tekrar et." ettim. söylediğimi sayfasına yazmak için gitti. görsel, dokunsal ve hissetsel yedi boyutlu hayatı sıfır sıfır birli ekrana anlattı. mutlu mu, hala değil.
buranın en mühim yanı, çekici olma sebebi, latin danslarını öğrenmektense düğmeye bastığımızda latin dansları dahil her şeyin ayağımıza geldiği yanılgısı. herkes hizmetçi ister, buyrun hizmet ayağınızda. istediğiniz kadar yalnızlaşın, bunun farkına varmayacaksınız.

KOMPLO TEORİ-si : üç kişinin bir araya gelmesi suç sayılırmış eskiden. örgüt kurma potansiyelinden ötürü. iki değil ama üç kişinin dünyayı değiştirebileceğinden korkulurmuş. insanlar bir araya gelince büyürler. konuşurlar, değişirler, yola çıkarlar. aman.

artık bolşevik devrimi olmayacak hiçbir yerde. kimse işçi sınıfını örgütlemeyecek, yeraltında bildiriler basılmayacak. aşk, şevk, tutku olmayacak, dorian gray'in portresi çizilmeyecek, suç ve ceza yazılmayacak, rimbaud gibi denizler aşılmayacak.

her şey hafif, o kadar çok bilgi, düşünmeye gerek yok. kendimizi seviyoruz, kendimizden nefret ediyoruz, kendimizle uzlaşmaya çalışıyoruz. alıyoruz biriktiriyoruz gerekli gereksiz, maddeye dönüşüyoruz. kapasitemizin o kadar altında. olduğumuzun, olmayı istediğimizin bile.

kapitalizm insanı ısırıyor. acı duymuyorsun. öyle güzel billboardlar.taktığın saatle hayatın değişiyor, özgür yaşıyorsun, fark ediliyorsun. esas olan hayat. kokladığın, konuştuğun, gözlerine baktığın, merabalarla, günaydın, iyigecelerle.

pireler ve develer

2010-09-26T01:41:00.001+03:00

GEÇMİŞ ZAMAN

bilgisayarla birlikte hastalandık. hem de tam, yakınlaşmaktan korkup büyük zeka kapsülünde saklanan doktora vicodini bıraktırmaya çalışırken. bilgisayarın ekranı karardı, güçlükle soluyarak, "beni bırak, sen devam et," dedi. arkama bakmadan gittim, dvd player sağlıklıydı, ben hapşırıyordum, house yemek pişiriyordu.

GEÇMİŞLE ŞİMDİKİ ZAMAN ARASINDA KÖPRÜ ZAMAN

sezon bitti. house'un değil, buranın. lokantalardaki, barlardaki ve sokaklardaki "hep böyle yaşasak," "hayat bu işte," "buraya yerleşmek lazım," umut mutluluk ve düşünceleri, hayallerle evden kaçıp geri dönmek zorunda kalınca babasının tokadını yiyen çocuklar gibi. iş güç büyük şehir trafik çirkin binalar sorumluluk. olsun umut bitmez, yine evden kaçarız. kaçarlar.

ŞİMDİKİ ZAMAN

meraba.

ıııııı...

2010-08-28T03:25:00.002+03:00

akşamları dükkana gittiğimde oturuyorum. bir sürü kişi gelip geçiyor. bazılarıyla konuşuyoruz, kimileriyle sohbet derinleşiyor. bir gün içinde bu kadar çok insanla konuştuğum olmuş muydu? belki olmuştur, hatırlamıyorumdur ama en çok bu dönemde gibi geliyor.

zarif insanlar, doğallıkla davranan, doğal olduğunu düşünüp kabalık sınırına yaklaşanlar, kendine güvenenler, yavaşça -zarar vermekten ya da yanlış anlaşılmaktan korkar gibi- konuşanlar, hele çiftler...
ilişkilerinin atardamarı okunuyor uzaktan. kim kime daha önce aşık olmuş, dışarıda yemek yerken ne konuşacaklar, kendini bırakmayan hangisi, azalmaya mı başlamış...

abartıyorum tabi ister istemez hayalgücümle birlikte ama, insanlar hayatlarıyla beraber geçiyorlar dükkanın önünden. tatilde olmalarının okunulabilirliği arttırdığını gözardı etmemek lazım.
aralarında şakalaşmaları, son derece vakur yürüyüşleri, şefkatleri, hayretleri, mesafeli duruşları, yanağımı sıkanları...

şehir, insanları nasıl değiştiriyor onu farkettim. en azından dış duruşlarını. gördüğüm kadarıyla, ankaralılar görgülü, kültürlü ve sıcak. istanbullular, nezaket gereği nazik, mesafeli, fakat samimiyet hissettiklerinde bir noktaya kadar buzlarını eritebilen. izmirliler... ne diyeyim... benim gibi, arkadaşlarım gibi... rahat, açık... kolayca aynı dilden konuştuğumuz için dışarıdan bakıp bir şey söyleyemedim. anadolulular ya çok candan ya çok kapalı. anadolulular diye böyle kestirmeden gitmek çok haksızlık aslında. futboldaki üç büyükler ve anadolu takımları ayrımına benzedi. önceden trabzon, şimdi de bursa şampiyon oldu da jargon yavaş yavaş değişmeye başladı.

kalemle kağıda yazmaya alıştığımdan, buranın bilinçakışsal etkisini bilmiyordum. dükkandan insanlara, insanlardan "ne olacak bu cimbomun hali" ne sıçrayan düşüncelerimi tutuyor, giriş gelişme sonuçlu başka bir yazıda buluşmak üzere şimdilik veda ediyorum.

diken üstünde

2010-08-20T02:45:00.004+03:00

önce kendisi sonra nedeni, şimdilik.

not : renkler birbirine yakın olduğu için görünmüyormuş, 'kendisi'ne tıklamanız gerekiyor.

hazır gelmişken devamını da getireyim. "sonra nedeni," deyince "aaz sonra," havası oluşmuş, pek önemli bir şey değildi aslında. zamansızlıktan yazamamıştım.
dün radyo 3'te 'gözüm kulağım sinema' programı vardı. ki tavsiye ederim, perşembe 22-23 civarı. van morrison'un filmlerde kullanılmış parçalarını çalıyorlardı. gece de nasıl sıkıcı geçiyor, bir yandan bir şeyler karalıyorum, bir yandan dinliyorum. martin scorsese'nin the departed filminden söz etmeye başladılar ve ardından şarkı... "hello," der demez güneş doğdu, her yer aydınlandı... ne zamandır dinlemediyseniz sizi de aydınlatayım dedim.

van morrison, '90 da berlin konserinde roger waters'la birlikte söylemiş dinlediğim halini. onu bulamadım ama.

birkaç saat sonra...
buldum, gözümün önündeymiş meğerse.

dedikodu

2010-08-17T00:52:00.001+03:00

onların evde balkondayız.
sadiye teyze diyor ki, "yavrum, kaldır balkondaki perdeleri, hava alırsın."
evlerimiz karşı karşıya.
"yok," diyorum, "öyle rahat edemem. gündüz orada çalıştığımdan..."
pek dinlemiyor, diğer evleri göstermeye başlıyor tek tek. hiç istemeden içlerine giriyorum: kiremitleri kırık evde kendini asan kadın, bahçesi harabe olanda karısına işkence eden adam, nikahsız yaşayan çift, evi kedi köpek dolu meczup, cinayet işleyen, kuma getiren, delisi, evi pisi... konuşma ilerledikçe tahammülüm azalıyor, elimle ağzını kapatıvermek istiyorum sadiye teyzenin.
o anlatırken yüzüne bakmıyorum -zorlandığım bir şey bu-, konuyu değiştiriyorum, dinlemek istemediğimi belli ediyorum ama hiçbir işareti okumadan devam ediyor.

biriyle yeni tanıştığımda öyle titizlenirim ki, bazen çekingenlik olarak yorumlanır bu davranışım. adım adım ve karşı tarafın toleranslarını gözeterek ilerlemek isterim. kapıyı çalmadan, ev sahibi uygun olmadan içeri girmem.

hal böyleyken, başka yaşamların sırlarını, bu kadar ayaküstü, hafif şeylerden söz ediliyormuş gibi dinlemek, etrafı yüksek çitlerle çevrili bir bahçeye zorla girmişim hissi yarattı. anlattıkları hayat değiştiren, hayat mahveden, kalıcı izler bırakan dönüm noktaları. mahremiyeti hakeden, bir cümlelik manşete sığmayan, çekirdek çıtlama rahatlığında söylenemeyecek trajediler.

hiçbir şeyin kendilerine dokunmayacağını sanıyorlar belki, belki öyle steril bir yaşantı içindekiler ki en basit bir sıradışılığın sözünü etmek bile heyecanlandırıyor onları. ya da bilemediğim başka nedenler. ama yaşanmayan bir hayatın bu isteği doğurduğu kesin.
balkondaki perdeleri kaldırmamın ne büyük hata olacağı da.

bir tablo bazen sadece...

2010-08-12T03:43:00.003+03:00

"bu tabloyu düzeltmezsem rahat edemem," dedi. üşenmeden kalktı, sol köşesi yer çekimiyle daha iyi anlaşmış çerçeveyi dengeledi. emin olamayıp birkaç adım geri gitti, gözlerini kısıp baktı tabloya, "tamam," dedi, "şimdi oldu." huzurla koltuğa oturdu.

çocukken simetri takıntısından çok çekmiş olacağım ki büyüdükçe asimetrileştim. şimdi düzgün duran bir nesne -mi diyeyim- huzur vermiyor. kurallara uyuyormuş, boyun eğiyormuş, özgünlüğünü yaşayamıyormuş gibi geliyor, yanındakilerle aynı hizada durmasıyla.

yatılı okulda okuduğum bir yıl boyunca... önce gözünüzde canlandırmam gerek : tabldotlarınızı alıp sıraya giriyorsunuz. mercimek oraya, pilav şuraya, hoşaf buraya. yemeğinizi yediniz, yıkanması gereken tabağınızı (tabldot, dolu olana denir gibi geldi) bulaşıkhaneye bırakırsınız. bulaşıkhanede birkaç sıra neredeyse göğe uzanan kirli tabak sıraları vardır. işte, ben hangi sırada az tabak varsa oraya bırakırdım adı artık bulaşık olmuş tabldotumu.
eğer yeterince akıl sahibi olmasaydım, robin hood gibi yüksek tabakadan alır, üç beş tabaklı dar gelirlileri büyütür, onları mesut ederdim, yeter ki dengelensinler.(akıl sahipliğiyle robinin ilgisi yok).

simetri takıntısı her ne kadar kontrol hastalığına yakıştırılsa da bence asıl oluş nedeni adalet sağlama isteği. çocuklukta uğranıldığı düşünülen haksızlıklardan. hak alma, dengeyi sağlama mücadelesi. "hayır tablo, bir köşen gökyüzünü seyredip pipo tüttürürken diğer köşen mutsuzlukla toprağa bakamaz."
simetri eşit terazi eşit adalet.

uyuyan vatandaş ve gipsy kings

2010-08-06T04:12:00.003+03:00

cunda'dan ayvalık'a son otobüs o kadar kalabalık..
bütün gün bulaşık yıkayan iki teyze oturur oturmaz kaykılıyorlar, hemen gözlerini kapatıp. tezgahtar kızlar cıvıl cıvıl gülüşüyor. mükemmel köfteler pişiren büfeci kadın, kocasının omzuna yatmış, göz göze gelince yorgun selamlaşıyoruz.

ben, şoförün arkasında, koridor tarafında, büyük ihtimal bir sırt çantası ya da poşet, ayaklarımın yanında.
köşedeki şalcı her zaman üzgün yüzünü dışarı çevirmiş, pencereden bakıyor.
yan dükkandaki karikatür kadın, kafası dumanlı çaycı burhan abi, masa örtücü zarif hanım ve genelde orta boşlukta ayakta duran gipsy kings.
hep birlikte eski otobüste yol alırken güne çoktan son vermiş otobüs ülkesinde bir ayaklanma çıkıyor. gecenin bir yarısı sıcak yataklarında uyuyan halk, neye uğradığını şaşırıyor, ramazan davulcularına verilen hak, gipsy krallara verilmiyor.

'huysuz ve tatlı kadın'da kemanın nerede girdiğini tartışıyorlar hararetle. arada espriler, kahkahalar... "abi," diyor murat, "her gün altı saat çalışıyorum." "ama," diyor, "en sona basamıyorum." (tam böyle demiyor tabi, jargonu hatırlasam. -ah ses kayıt cihazı ah- ) kestiği bileğini gösteriyor, "bundan sonra sakatladı benim parmaklar."
ayvalık'ta herkesin kemancı olmak istediğinden dert yanıyorlar. kanuncu yok, udçu yok.
hep müzikle, müzisyenlerle ilgili... akıllarına bir şarkı geliyor, hop, otobüs camı darbuka. konuşmaları da dokuz sekizlik. " pardon hüsnü abi, abi müsadenle bir şey söyleyebilir miyim"

"yavaş birader ya!"
"konuşmayın kardeşim!"
"bi uyutmadınız şurda!"

hiçbir şeye itiraz etmeyen halk, şimdi isyanda. uyku haklarını arıyorlar.
ben her zamanki gibi gözlemciyim. hayatın çevresinde merakla dolanan bağımsız bir uydu.
krallar herkesi yatıştırdılar. hatta öyle ki otobüs gülmekten ilerleyemedi. tartışma tatlıya bağlandı. onlar indi alanda, biraz sonra otobüs halkı yataklarında derin uykuda.

ince memed

2010-08-02T03:53:00.003+03:00

gece işten döndüm, ne zamandır aklımda, bütün kitaplarını okuyayım istiyorum, evde yalnız iki tanesi var, birini okudum, 'kar yağıyor hayatıma' yı alıp mutfağa gittim. on sayfa, yirmi sayfa, ... nedense elim gitmemişti aldığımda. her kitabın zamanı... (pişman desen değilim...)

evlerde eskiden 'kütüphane' vardı. kütüphane modelleri beğenilir, kütüphane alınır ya da yaptırılırdı. sonra 'büfe'ler geldi yerine onun. evlenen çiftler büfe alıyor mu hala bilmiyorum.
işte bu kütüphanenin olduğu oda aynı zamanda benim yatak odamdı. kitap dolu duvarların arasında, orhan kemallerin, milliyet sanat dergilerinin, vedat türkalilerin, dedektif romanlarının, gorkilerin içinde kendimi kaybederdim.

selim ileri'yi ilk okumam bu döneme rastlar. 'her gece bodrum.' sonuna kadar okumuştum ve sevmemiştim. tabi o dönem okuduğum birçoğu gibi o da erken kitaptı. ne yazık ki selim ileri ve sevmemezlik uzun süre bir arada kaldı. sonra dergilerde okuduklarım, televizyondaki programını izleyip samimiyetine inanmam, utangaçlığı, gülümsemesi... karşıyaka'da ikinci el kitapçıda bir kitabını görüp aldım okudum. hoşuma gitti. ama yine orada kaldı, peşine düşmedim.

son iki yıldır kitap değil yazar okuyorum. yazılmış her şeyi okuma oburluğu, yerini, hızı kesip tadına vararak, yazmışın dünyasını gerçekten anlamaya çalışmaya, özel olarak bir insanı tanımaya bıraktı. ihsan oktay ve boris vian tanıdığıma en sevindiklerim. selim ileri ile yeni tanıştık sayıyorum, geçmişi bir yana bırakıp yeniden sözleştik.

bir hobi hikayesi 3

2010-07-23T04:00:00.004+03:00

bu yaz çok eğlenceli geçti.

anlatmaya başladığım kobi hikayesini de bitiremedim zamansızlıktan.
kaldığım yerden devam ediyormuşum gibi başlayayım:

dükkanı tuttuk. ben giysi satıyorum, arkadaşım hediyelik eşya. izmir'e gidip bir sürü kumaş alıyorum. o kumaşları eve yığıp her birine modeller, bu maviden elbise, siyahtan her şey olur, her şey yakışır ona, kalıplar çıkarıyorum, bazen uyduruktan, kalıpsız. kesiyorum kumaşları, gönder terziye. zamanım olunca ben de dikiyorum evde. elbiseler gelsin, tişörtler gelsin, mucize gibi kumaşlardan. çoğuna resim yapıyorum, karikatür, onları dükkana götürüyorum. meraba müşteri. tezgah dükkanda bekliyorum. nasıl bayılıyorum onlar giydikçe, sevdikçe benim çocukları.

esnaf, fizibiliteci, kalıpçı, düzcü, overlokçu, satın almacı, modacı, tezgahtar oldum. keşke gün otuzbeş saat olsa oldum.
ama bacaklarım çok ağrıyor.

cunda'ya gelirseniz, saçları yukarı doğru uzayan ve kahkülleri olan kedili tişörtler görürseniz, o benim. muhakkak beklerim.

ziya osman

2010-07-17T01:34:00.001+03:00

gece 1 civarı işten eve döndüğümde bir uyumamak alıyor ki beni, sanki hiç yaşamamışım, sanki ilk kez, daha yeni hayata gelmişim, zaman kısıtlı.

içmekler mi istersiniz, küçücük bahçede kokuların arasında oturup kalmaklar mı.
yaşamalara doyamıyorum, halbusi sabahın sekizinde dokuzunda kalkmam gerekirken sanki hayatı uzatıyorum, üçe beşe kadar, halat çekme oyunundaki şevkle.

sonra sabası kötü oluyor.

muz kabuğu

2010-07-16T01:04:00.001+03:00

e=

2010-06-23T01:35:00.000+03:00

bazen zaman yetmeyince, koştur, sıçra, aklın alev alev; bazen zaman geçmeyince içine taş doldurulmuş ağır çuval, kal kal, sıkıntıyı nefes ver, sıkıntıyı nefes al ve donuk.
alışmaya çalışıyorum.

efektör : korkmaz çakar

2010-06-22T01:37:00.001+03:00

radyo 1'de kahvaltıdayken dinlediğim program tekrarlanıyor. o hesaba göre yirmi dakika sonra spikerin programı alelacele kapatıp iki reklam girilip radyo tiyatrosunun başlaması, benim mutfak masasında acelem varmış gibi ikide bir saate bakmam, acelem yokmuş gibi yavaş yavaş çay içip tiyatroyu dinlemem gerekiyor.

uçan eşek

2010-06-18T01:54:00.001+03:00

ne zaman böyle düşünsem yazmaklı, elim kalemde, gözümde defter, sanki bir kafeye tek başıma gitmişim, yalnızım değil de içimdekini de yanımda götürmüşüm, içten içe onla konuşuyoruz halbuki, "böyle göründüğüme bakma", çok sigara içer, çok düşünür gibi durup aslında avare aklını eve bağlamaya uğraşan kadının yanlışı gibi, "bak neler yaptım sana, n'olur gel."

dut yemiş

2010-06-04T22:50:00.002+03:00

hasan abi dut topluyor. mutlaka on kediyle beraber topluyor. on kedi ve hasan abi.
hasan abi zeki müren'e benziyor, kedilerinden birini 'yediveren' diye seviyor.
bir süredir mahalledeki yalnız, biz ikimiz.
saat ikide evdeysem topladıklarından bana da verecek. dalından yeni koparılmış, çocukken anneannemin bahçesinde yediklerim gibi siyah beyaz dutlar.
sokağa bakan kapının camları açık. tom waits dinliyoruz hasan abiyle.
rain dogs'u söyleme tom. kediler korkuyor, biz üzülüyoruz.

sine-i k.

2010-06-03T00:31:00.001+03:00

içime mi düşmüşüm de hep ondan bahsedip duruyorum. aslında bardaktaki biraya düşmüş sinekten bahsedecektim.

bira bardağımın içindeki ölü sinek, anlatmak ister miydin yaşamını, kimbilir kaç dakikalar önce. henüz konuşabiliyorken yani.

birkaç şeyi merak ediyorum : ne zamandır bu mutfakta olduğunu en önce. burada doğmuşsan üzülürüm. burada öldüğüne göre dışarıyı görememiş olmalısın. mutfak senin için çok da fena değildir. en azından yemek bulabilirsin burada. mesela geçen gün yaptığım dut marmelatını tatmış mıydın? bence kötü bir denemeydi. ama sanmam ki bunlarla yetinesin. belki her şeyden çok özgürlüğüne düşkündün.

bir de bu şekilde öldüğün için üzüntü duyup duymadığını merak ediyorum. yine olsa yine yapar mıydın?
bunları konuşmak artık gereksiz sevgili ölü sinek, biliyorsun.
benimse seninle ilgili tek bildiğim, birayı sevdiğin.

ama boşver sevgili sinek, eğer mutsuz öldüysen de, mutluluğu kimse garantileyemezdi sana. çok şey kaybetmedin, rahat yat.

bir an önce

2010-05-26T00:00:00.000+03:00

bu sıkıntı nereden? yüreciğimi eline alıp hop fırlatan hop sıkıştıran oyunlarla. futbol, voleybol, hentbol, basket topu gibi.
o kumaşlar kesince dikince bir şeye benzemiyorlar bazen. giyiyorum, ya kısa ya uzunlar, bir türlü üstüme oturmuyor, yakışmıyorlar.
bütün gün uğraşıp bir şey beceremeyişimden değil bu sıkıntı. ondan olsa.
sanki hayat yetmeyiş. bir üst levıla tamamen hazır bir çekirge, de ustasının izin vermeyiş. yaydan fırlamış oku tutmaya çalış. su kaydırağından aşağıya havuza inerken iki yana tutun yavaşlamaya çalışırken kolların yansın frenden.
ne fena bu sıkıntı. böylelerinden çok korkuyorum.
kendimi üzerine basılmış bok gibi hissetmekten zor alıkoyuyorum.

arap

2010-05-24T01:00:00.001+03:00

vakti zamanında arabesk kuyusuna nasıl düşmüşsem, nasıl ahmet kayalar, kimbilir kibariyeler, orhan gencebaylar, en mühimi tonlarca ağırlık dünya üstümdeymiş, dertler benim, çile benimmiş gibi, hayata karşı gitgide ezilirken, hacmim daralırken, aslında gerçekte kafamda kendimi, kendime acıyarak büyütmem gibi. hem varlığımdan başka gerçeklik olmayış, gözlerim kapalı aleme, hem de yani bunu isteyerek, acıdan zevk ala ala, kendini kendi ellerinle boğarken yardım çığlığı atmaya çalışmak gibi.

büfede

2010-05-22T23:32:00.000+03:00

sen bu satırları okurken...

2010-05-21T22:48:00.001+03:00

eski türk filmlerinde zenginler kötü idi. biz, fakirleri severdik.
hele bir de zenginin ahlaksız teklif ettiği tomar tomar parayı çarptı mıydı yüzüne onun, "heyt ulan," derdik; tam o anda dünya dengesini bulmuş gibi olurdu.

zengin kızlar şımarıktı, saçlarının ojesinin derdindeydi. çoğunlukla zararsızdılar, arada kalırlardı. ama sinirimize dokunurlardı yine de. mesela ferit'i sevdiler mi istemezdik onu alsınlar. ferit'i, iyi, tabi fakir, çoğunlukla da o serseri kız alsındı.

esas kötü, gerçek acımasız, fabrikatör babalardı. varsa yoksa para... hele namuslu münir özkul'u işten çıkardılar mı ya da müteahhit olanları evini yıktılar mı isyan bayrağını çekerdik, içimiz acırdı bir şey yapamadığımıza.
o deste paraları, "yetmedi mi, bunu da al..," diye masaya koyan da, filmin sonunda dize gelip gönül indirip yaptığından utanıp sınıf kavgasını kaybeden de oydu.

sevdiklerimizin kimi, mutlak birinden intikam almak için diğerlerinin safına geçer, genelde şarkıcı olur - derin acısı içine gömülü- bir ara para başını döndürür, sonra takım elbisesini-şık tuvaletini fırlatır, aramıza dönerdi. kayıp bir arkadaşımıza kavuşmuş gibi sevinirdik.

ben onların en çok meyhanedeki hallerini severim. esas oğlan, onun arkadaşları ve esas kız. her zaman rakı içilir. bira içmeli film görülmüş değildir. kız sarhoş olur erkencecik, iyice bitirimleşir. oğlan der, "yavaş ol, herkes bize bakıyor." "baksınlar, göze gümrük mü var, diye cevaplar kız, fondip yaparak.

bir de şeyi severim, fakir kız, yine intikam için, adım adım inceltilir, şehirlileştirilir. dans dersleri, diksiyon dersleri, terzi provaları, duruş oturuş... en başlarda, öğretilenleri yapamayışlarını severim. dönüştükten sonraki hanımefendi hallerini, o ağır oturaklı yapmacıklarını sevmem.

şimdi neredeler, "faşo ne ki?" diye sorana "ibne gibi puşt gibi bir şey," diyen güzel insanlar. şimdi zenginli, onların kaprislerinli diziler. şimdi hep talkmoney, artık hiç yenilmiyor zenginler.

-ve fakat şimdi farkettim, ezberlenmiş şeyler üzerine düşünülmediğinden. ibnelik, faşistleri hakareten tanımlanmış. yok buna hiç katılmıyorum.

jefferson airplane

2010-05-20T23:33:00.001+03:00

aktau havaalanında sıkıntıyla beraber bekliyoruz. saat 05:30. ben geleli iki, sıkıntı geleli bir saat oldu. okuyamadığım kiril dergiler bitti. yanımdan bir sürü insanlar geçti. topuklu ayakkabılı, allı pullu kazak kadınları...

arada birileri pasaport istedi. biri kaç para paran var dedi. anlamadım. türkçe bilen, anlamiyorsun, dedi, güldü. o bir şey sormamış zaten. "bavulunun tutma şeysi kırık," demeye gelmiş.
sıkıntıyı içeride bırakıp sigara içmeye çıktım. girişlerin sonuncusunda bantadam kol çantamı tam ortada durdurdu. şaka yapmış oldu, gülmüş bulunduk.

sıkıntıya şikayetlerimi ilettim: "uykum var, ışık çok parlak, özledim." hiç oralı olmadı.
altıda kalkacağı rivayet, sayahat seyahat, zaman ötesi bir firma. o yüzden bir sigara daha. ve bantadamın sürpriz esprileri.

....

-şimdi evdeyim.
-o deseni ben çizmedim, titreyen otobüste sıkıntı çizdi.
-herkes iyi geceler geçirsin. kimse bir şeyi beklemesin.

kayıp müzisyenler bulundu

2010-05-15T00:09:00.005+03:00

bundan kimbilir kaç sene öncesi. kendimi başka biri gibi uzaktan seyrettiğim kadar eski. oturup uzun konuşmuşluğumuz da yok, öyle hoşbeş selam bir tanıdığımla tesadüfen karşılaşmışız ev yolunda. yokuş yukarı çıkıyoruz. ev üçkuyular meydanında. nereden konu açıldıysa, kaset almış, onları gösteriyor. led zeppelin, 1,2,3,4. dinledikten sonra bana vereceğini söylüyor.
o sıra gülay'la kalıyoruz. benim odam küçücük. apartman boşluğuna bakan karanlık odada kalıyorum. özellikle istemişim. o, yola bakan geniş odada kalıyordu, hala öyle, aydınlık biri. odamın bir duvarına resim yapmıştım. kırmızı siyah yağlıboya, örümcekler, akan kanlar, yarasalar. vahşi olmaya çalışıyormuşum demek. siyaha boyadığım eski, yamuk bir masa, taksitle aldığım bir yer yatağı, anneannemin gönderdiği yırtık kilim, kutudan bir sehpa.
birkaç gün sonra geldi kasetler. yine taksitle bir kasetçalar almıştım, hatta hala kardeşimdedir o. oturdum yatağa, kasedi yuvaya yerleştirdim, elimle ittim, tık, play... o küçük karanlık odada ışıklı müzik pencereleri açılmaya başladı bir bir. dinledikçe dinledikçe şarkıları. defalarca, baştan, tekrar... hepsini kaydedip öyle geri verdim kasetleri.

aynı zamanlara rastlar. birkaç ay sonrasına. alsancak'ta bir evde, ayvalık'tan gelen bir arkadaşımla. "dur," dedi, "sana bir şey dinleteceğim." dinlet. yine led zeppelin: kashmir. bir de şunu dediydi, net hatırlıyorum, kafam iyi olduğu halde, "mısırlı müzisyenlerle yaptıkları albüm." mıhlanıp kaldığım ve dünyanın beni unutup döndüğü birkaç andan biriydi bu.

aradan yıllar yıllar... kime sorsam yok, bilmiyor. o zamanda devr-i kasette, başkasının elindeki o şarkı, nereden bulunur, kim derman olur...

en nihayetinde bu gece, yavru vatan kazakistan'da, şehirlere uzak, bozkırlar ortasındaki şantiyede heavy metal kuyusuna düşmüş, michael jackson ve queen'le sapmalar yaşarken, söz oraya, o şarkıya geldi. arayalım youtube'da. ara tara yok. tam ümidi keserken aziz sevgilim şu şarkıyı dinleyelim, madem bulamadık. aa.. özleyip durduğum mısırlı müzisyenler yok mu o şarkıda. ayak izleri tamam, ateş söneli çok olmamış. birkaç dakika geçti geçmedi, karşımızda kashmir filan dinlemeyip göbek atmak üzere kalkmış, bir etrafına bakıp utanıp yerine oturmuş o mısırlı abi. hay gözünü sevdiklerim. gözümden yaş getirenlerim.
merak eden varsa kemanlı darbukalı kashmir şurada

hiç küfretmediğim kadar...

2010-05-12T22:45:00.002+03:00

niyetim baykal'dan erdoğan'dan son günlerdekilerden, hayatımıza 'bomba' gibi düşenlerden bahsetmekti. onun istifasından, diğerlerinin açlık grevinden, suçlamalardan, tenzih ve tenkitlerden, kesinlikle videodan değil, onun öncesinden sonrasından ve nedeninden, kör gözlerden, at gözlüğünden, canhıraş savunuşlardan, kalıbımı basarım ki kesincilerinden, takınılan hallerden, yandaşlardan, bu oyunlardan dolaplardan... ulan görmüyor musunuz, şike yapılıyor içimden içimden. biz aptal mıyız, neyi savunuyoruz? kim bizden yana? izleyicinin haddine mi sahneye fırlayıp "sen ne biçim oynuyorsun?" demek. dese keşke. dese de oyunun içine etse.

nasıl bir hezeyan... hiç müslüman değilken, "memleket elden gidiyor", ikinci kurtuluş savaşçılara peki neden, açıkla? allasen n'olur lütfen düşünün. biz dış kapının mandalları, biz godot'yu bekleyenler, biz pasif agresifler, kadife koltuktakiler için değil, en şahane stardan daha çok tv'de görünen parti artisleri için değil, kendimiz için kendimizi savunalım. baykal kim, erdoğan kim? kim başta olsa mutluluk garantisi? somut sosyal hayatımıza etkileri ne? al birini vur ötekine. siyaset, içine kim girerse kirli, oranın ayrı bir sound'u, biz ölümlülerin hayatına hiç benzemeyen, hiç yararı olmayan.

gündem, gündem değil. gündem uyduruluyor. oralarda su akıp yatağını buluyor, anlaşılıyor, uyuşuluyor. olan bize oluyor. siz sanıyor musunuz ki çağ hızlı iletişim, hızlı haberalma çağı. artık her şeyden haberdarız ve hiçbir şey gizli kalamaz. hep-sini denetliyorlar. siyaset artislerinin ve bizim, seyircilerin makyajını bile.

kendi sesini bul. o sesi kürsülerde değil içinde duy. al başını, koy önüne düşün. aslolan hayat. aslolan "iş ekmek özgürlük" slogan olmasının dışında gerçek. iyi yaşam, milliyetçiliksizlik bir de, biraz üstünde düşünmek, kafa yormak, kanmamak, aldanmamak.

daha da bir sürü...

yolcudur

2010-05-11T11:01:00.002+03:00

iştahım acayip azalmıştı. günde tek öğün yiyordum neredeyse. sabah peynirli tost. bir de ayran içiyordum, kavanoza yoğurt ve suyu koyup çalkalayıp çalkalayıp. bulduğum en pratik yöntem buydu. ara ara kramp giriyordu mideme. sigarayı söndürüyordum hemen. çok önce akşam yemeklerinde bir demet maydonoz yiyordum. yemek yapmaya üşendiğimden, canım istemediğinden. şimdi de ayran işte... gece aç yatıp sabah başım dönerek...
öte yandan bir kokain bağımlısı gibi. çok konuşup, koşturarak. bir neş'e, gözler apaçık. gözlerimin altı çöküyordu. hızla zayıflıyordum. zayıflamayı hiç istemiyordum.
bugün yola çıkınca, ayvalık'tan izmir, izmir'den istanbul, kazakistan. o zaman geçecek. yirmidört saat içinde dört şehir görünce... onu görünce...
bir hafta sonra istanbul, izmir ve ayvalık'a dönmek üzere.

*resim, özlem akın'ın kuklalarından.

bir kobi hikayesi - 2

2010-05-08T00:49:00.002+03:00

ikinci günün sonunda biri geldi, dedi : "deli misiniz siz bu tişörtleri yerde satıyorsunuz. ben ne zamandır böyle şeyler arıyorum."
sofra bezini topladık, dükkanına gittik. sonra o boş tişört verdi, ben çizdim. ev penye ev oldu.
bu böyle böyle, kesintilerle beş yıla yakın sürdü. ben kazakistan'a gittim, arada oraya götürdüm, orada çizdim.
bir ara zagreb'e yerleşip orada tişörtlerin satılabileceği bir yer açmayı düşündük. paramız kısıtlıydı, boş dükkan bulamadık. o öyle kaldı. (bu düşünce, kazakistan'a karşı bağımsızlığımızı ilan etmek için büyüyüp serpilmişti, dediğim gibi olmadı)
ayvalık'a geldikten sonra buradaki eski arkadaşlarla konuşurken cunda'da bir yer kiralama fikri atıldı ortaya. derken gelişti bu fikir, ardından araştırmalar, olabilirlikler olmazlardan baskın çıkmaya başladı. en zoru, benim panik halinde olduğum dönem buydu herhalde. "ne yapacağız, nasıl?"
bir yer bulundu. "bizim mi şimdi?" derken her şey kolaylıkla, çorap söküğü ve tereyağından kıl çeker gibi teker teker rayına oturdu.
bu yer cunda'daki kapalı çarşımsının içinde. baraka gibi, yarısı kulübe, yarısı tezgah gibi... bizim için dükkan, hatta mağaza gibi.
şimdi bu yer tutuldu da, e ne yapacağız? bir kısım hediyelik. o kısım benimle ilgili değil. ben giysiciyim. çocukken perdeleri kesip elbise dikmesem de annemin güzelim kumaşlarını bebeklere alet ettiğim olmuştur.
akabinde izmir'e gidilir. yeşilova'da kumaşçı aranır, çok şahane bir tane bulunur. onlar yüklenilip eve. öncesinde kalıplar çıkarılmıştır. hiç de anlamazdım ama başardım. kumaşlar kesilir. ayvalık'ın terzileri dolaşılıp penye makinesi olan tek terzi bulunup anlaşılır. ben kes, o dik. tişörtlerden sonra elbiseye dikey geçiş. karmaşık, fırfırlı, çok parçalı giysiler için overlok alınır. o karmaşıkları ben dikeyim. sonra o terziden gelenlere tek tek resim yap, ütüle. gül, yorul, öfle, sevin.
derken 23 nisan geldi. ayvalık'tan cunda'ya yol alıyoruz. diyorum, "bu üç günden bir şey beklemeyelim. olmazsa olmaz. hem daha sezon başlamadı." acayip korkuyorum yani.
dükkanı da bir gün önceden pırıl yapmışız. gittik, hep birlik dizdik hediyelikleri, dikili boyalı kumaşları. tabi yine öyle utanma halleri. önceden de hep derdim : "ben kimseye bir şey satamam." ayıp mı gelirdi ne... çünkü bu işin yüzde doksanının numara yapmak olduğunu hepimiz biliyoruz. hatta şu 19.99 lar filan fiyatta. bir de mağazalarda çalışanların "hanım, bey" diye hitabetmeleri birbirlerine... eğreti duruyor. saygının sahtesi sevginin cicimli sahtesi kadar kötü.
anlattığım kaçıp gitmişken şimdilik bırakalım onu canının istediğini yaşasın. yarın yine gelir nasılsa.

zaruri kesinti

2010-05-07T01:31:00.000+03:00

o sıralar işten istifa etmiştim. d., istanbul'dan hayatını değiştirmek üzere gelmişti, birlikte kalıyorduk. o çalışıyordu. ben bütün gün evde, gece gündüze karışmış, bütün gün içiyor, yazıyor, hayatın anlamını keşfetmeye çalışıp geç ergenlik dönemimi yaşıyordum. bir işe yaramayan 'bohem' yaşamım onu da çekmiş olmalı ki kısa süre sonra d. de istifa etti. hemen ardından paramız suyunu çekti.
veresiye ucuz şarap ve sigara içiyor, hayata hiçbir katkımız olmadan günleri birbiri ardına sıralıyorduk. ortadirek filmlerindeki gibi bakkala görünmemek için eve başka başka yollardan dönmeye başlayınca dedik ki, "bir çözüm bulmak gerek."
o boş zamanlarda evdeki tişörtlere bir şeyler çiziyor, yazıyorum...
bir sabah, ki o kutlu bir sabah, uyandım, yatakta sigara içiyorum, yavaş yavaş aklıma fikirler... fırladım yataktan, dürttüm didem'i, dedim böyle böyle. dedi, "yok canım, nasıl yapıcaz?" bütün gün çizdim çizdim tişörtlere. garip ifadeli insan yüzleri, ölümü ve kukla olduğumuzu dolaylı anlatan desenler. akşamüstü, "kalk," dedim, "gidiyoruz." tişörtleri aldık, bir de sofra bezi. gittik bornova'ya, küçükpark'ın girişine. hani bir şeyler satanlar yayılır orada akşama doğru. biz de serdik boş bir yere sofra bezini, üzerine tişörtleri koyduk. açtık sergiyi, ama öyle utanıyoruz ki, sanki o tişörtler bizim değil, orada bulunmamız uzamsal bir yanlışlık... yardıma gelen arkadaşlar sayesinde biraz biraz açıldık. derken bir tişört satıldı. biri daha. diğeri de. sonra öbürü... inanamıyoruz. inanmak için bi şarap alıp geldik. tabi artık rahatladık.
o geceki paranın bir kısmıyla empas'ta birbirimize bira ısmarladık. bakkala borcumuzu ödedik.
ertesi gün yine aynı şekilde... elimize geçen 70-80 liraya holding satın almış gibi seviniyoruz. aslında en güzeli yaptıklarımızın beğenilmesi. moralin asıl nedeni o, para değil.
çok afedersinizle birlikte burada ara vereyim. zira uzun zaman çalışmaktan ve uykusuzluktan bitkin düşmüş gözler greve gitti. dinlenirlerse, yarın aynı yerde, aynı saatte...

yabancı

2010-05-03T01:05:00.000+03:00

hep tek kişi olsak ne kolay.
işler böyle karmaşıklaşıyor. yediveren gül gibi, sık sık içimizde bir başka kişi.

bugünkü

2010-04-20T23:02:00.000+03:00

bugün bir şey yaşadım... ailelerle çocuklar arasında zaman geçtikçe büyüyen o kopukluk...
bir arkadaşım var. çocuğunu büyütüyor. çok sevgiden, koruma kollama isteğinden, farkında olmadan kırıcı olabiliyor çocuğuna karşı. çocuğu da tabi kendini çekiyor o öyle davrandıkça. ya içine kapanıyor ya da aynı şekilde karşılık veriyor annesine. sonuçta dünyada birbirlerinden daha çok sevdikleri kimse yokken soğuk hatta nefret dolu bir tablo görünüyor dışarıdan.
halbuki, en azından yeni tanışılan birine gösterilen saygıyla, çekinceyle yaklaşsalar birbirlerine, kötü sözlerin sarfedilmesi bir yana, kişisel alanlara da yağma dükkanına girer gibi girmeyecekler. sonradan pişmanlıkla yakınlaşmak için uğraşacakları çabanın yanında gösterilecek azıcık özen ve dikkat işlerin karmaşıklaşmasını baştan önleyecek.

mutluk

2010-04-14T23:43:00.000+03:00

hep yazayım yazayım... aklımda her zaman yazıyorum. ama şimdi bir sürü yeni şey.
ayvalık (ayvalık'ı anlatan bir blog fikri- hayata geçirilmeye sadece beş kaldı), bu ev (yepyeni bir hayat), bahçe, çiçekler (her biri ayrı karakter), yeni bir iş, çocukluk rüyası, kumaşlar, giysiler, giysilere çizdiğim resimler.
izmir'e gidip geldim. çingen havaları, dr. alban repi (ne yazık ki ben yaptım), kardeşim, çok sevgili arkadaşlar.
bu sabah geldim. babam karşıladı. bir sürü yükü eve attık. o hemen gitti. eve girdiğim gibi bahçeye koştum, hangi çiçek açmış, küsen var mı diye.
halbuki bunları ayrıntılı anlatasım var. kısa zamanda şu sebebini bildiğim tutukluğu aşacağım.
sebebini söyleyeyim; bu kadar mutlu hissetmekten ve bunu söylemekten suçluluk duyuyorum. dünyanın gittiği yer ayrı, izlediğim kadarıyla herkes mutsuz, herkes hayatını değiştirmek istiyor, 'keşke' ler 'iyi ki'leri sürüklemiş götürmüş.
bu yüzden ne yazsam biraz havada kalacak.
biraz daha erteleyeyim mutlulukları, mutsuzluğa denk geldikçe yazarım.

gökhan okur, replikas, daha bir sürü çağrışım

2010-04-07T23:55:00.000+03:00

evde bir şeyler yapıyorum, televizyon açık. cine 5'te 'kısa metraj' diye bir program çıktı. çıkmış daha doğrusu farkında değilim. telefonla konuşuyordum. kapadım, televizyona baktım: 'özlem akın' yazdı geçti altta. izmir kısa film festivaline gidememiştim, onun kuklalarını görmeye. izledim. ardından başka kısa filmler... sonra gökhan okur'un uluslararası ödül almış animasyon kısa filmlerini gösterdiler. izledim, izlerken kuvvetli bir replikas çağrışımı... çizerek kurguladıkları replikas'ın müziğine benziyor. müzikleri replikas'ınkilere değil ama. o zaman değil de şimdi "haydi sorayım gogıla," dedim. '(Replikas Müzik Grubu'nun ve Ada Müzik'in izniyle kullanılmıştır.) ...... Yönetmen / Director: Gökhan Okur. Senaryo / Script: Triboro Sound' şöyle bir şey çıktı. ama ne yazık ki 'problem loading page' di sayfa.
replikas çağrışımlı kısa film şu sayfada aşağılarda: last train ride. ama onun müziğini replikas yapmamış.

illegal örtmen

2010-04-07T23:04:00.002+03:00

dört ev aşağıda oturuyorlar. annesi hoşgeldin kahvesine geldiğinde açtı konuyu : "bizim kızın durumu biraz bozuk, derslerine yardım eder misin vaktin olduğunda?" bunu daha lisedeyken de yapmışlığım var. halbuki öğretmen olan annem babam. meslek genlerle geçmez ki...
"tamam," dedim. birkaç gün sonra çağırdım, geldiler. önce hafif utangaçlık... daha önceden çok el sallaşmıştık, çabuk geçti. "okuma problemi var," demişti annesi, dicle için. büyüğün adı hazal. hazal, yanımızda kendi derslerini yapacak. o okul üçüncüsü. bire giden ve heceleyerek okuyan dicle.
önce matematikten başladık. getirdiği kağıtta doldurulacak bir sürü boşluk vardı. basamakları öğreniyorlar. birler onlar, daha yüzleri bilmemişler.
sonra problemlere geçtik. mesela bir müdür, tanesi 5 liraya 3 futbol topu alacaktı. ne kadar verseydi? o zaman dicle müdür olmanın ağırlığını hissetti, benden tanesi 5 liradan 3 limon topu almak ve bunun hesabını yapmak zorunda kaldı. sanırım bundan sonra 'b' ile 'd' yi, 'V' ile 'Y' yi de karıştırmayacak okurken.
hazal, kardeşine kopya vermekten kendi dersine bakamadı.
fakat öğretmenler ne çok ödev veriyor bu çocuklara. kızancakislerin oyuna zamanı kalmıyor.

bol not: şu ikinci fotoğrafı alta koymak istedim aslında ama yapamadım olmadı olamadı.
bol not 2 : fotoğraflardan da anlaşılacağı üzere küçümen kardeş, yani 'tembel' olan epeyi fırlama ve akıllı. derslere ilgi duymuyor sadece. o da kusur sayılmaz.

bahçede

2010-04-05T00:09:00.002+03:00

mesela bir saattir değişik yollar bulmak için toprağı kazıp kazıp yeraltından yeryüzüne hiçbir çıkışı beğenmeyen köstebek gibi yazıp duruyorum. .

bahçe duvarını boyadım. bahçeye çilek ektim. bir sürü de çiçek... aslanağzı, papatya, ortanca, karanfil... içeri giremedim. iki sarmısak taşına iki mum. teybe murathan mungan şarkıları...
kelimelerin yetersizliğini unutup anlatayım istedim, bilgisayarı bahçeye çıkardım. hafif serin, hırka giydim. gökyüzüne baktım, hangi yıldız hangisi, öğrenmek lazım, derken ritüelmen dilek dilerken tam da o anda yıldız kaydı. bu tesadüften yüz bulup bir dilek daha diledim, başka bir hareket olmadı.

saat 23:53, her yer karanlık, karşı bahçeden gelen limon çiçeği kokusu ve ben duvarlarla çevrili, yanımda birkaç çiçekle birlikte gökyüzünü görebilmekten sonsuz mutluyum.

kayıp ütopya

2010-03-31T00:02:00.004+03:00

en tuhafı ne biliyor musun? şimdi ben bu akşam bir sürü yazdım. anlattım. anlatmam, dünyada kendi uzaysal varlığımdan daha çok yer kaplamak isteğimden. hepimizin öyle. anarşistler için bile geçerli bu. bireysellik bayrağını kimse tek başına taşımak istemiyor.
o zaman, madem ki ölümlüysek, en büyük haz kendi kendine şişeye yazacağın mesajı hazırlarkenki duyduğun hazdır. artık kimsenin mesajın geri dönüşünü bekleyecek zamanı yok.
hangi toplum biçimini özleyeceğimi bilmiyorum. şimdiye dek özleyeceğim bir toplum biçiminin gelmediğini, üretilmediğini biliyorum ama... her ne kadar yaşanmamış olsa da belki thomas moore'unki. o da tam değil. herkesin kendi ütopya modelini yazması gerek.
belki o zaman dünya daha yaşanası olur.

kalıplar birey için de toplum için de kolay kabul edildiğinden sosyalizm olsun isterdim. alıp üstümüze kolayca giymek için. kimdi o siyasetçi, demiş ya: "ben sizi kolayca sosyalist yapabilirim, ama diyelim 'a' da sizi aynı kolaylıkla antisosyalist yapabilir."
bu konuda kafam karışık. bir yandan yeni bir kapital yazılsa diyorum, bir yandan yeni bir şey üretilmesi gerek. hem kitapların kalkması, hem kitaba uymak gerek. kapitalin, lenin'in emperyalizminin kutsal kitap sıfatından çıkması, yeni biçimler yaratmak gerek.
yeni kafalar, bir sürü düşünceler gerek.

aysel abla

2010-03-30T23:22:00.003+03:00

mutluluk da mutsuzluk da ne kolay...
kelimeler, sonsuzluğun kutuya konup, etiketlenip satışa sunulmuş hali gibi. duyulandan uzak, resim yeteneği olmayan birinin 'özgürlüğün' resmini yapması kadar sınırlı.

eve geldim. saat dokuz gibi. ev soğuk, yakacak odun bitmiş. bahçede tahtalar var, fakat ocağa sığmayacak kadar uzunlar. balta da var, keser de. daha önce denedim, taşın üstüne koyuyorum, ikiye bölmeye çalışıyorum, faydasız. keserle kıyısından köşesinden yontuyorum, odun altı için. ama bu gece odun da yok. ümidimi kesip içeri girdim.

radyo mutfakta, radyoyu açtım, beatles çalıyor. sallan yuvarlan içeri giderken bahçe tarafından ses geldi. ne oluyor diye perdeyi açtım, kapı koluna davrandım ki bizim yan komşu mutfak camına taş atıyor. yan komşu yetmişbeş yaşında, doksanyedi yaşındaki annesiyle yaşıyor. bahçe ışığını açtım, gözüm algıladı, komşu elinde bir tabak, gülüyor, "korkuttum seni kusura bakma", "keşkek yaptık sana da getirdim." keşkek, bilmem bilir misiniz, buğday, nohut ve etle yapılır. yapılması zordur ve özel gün yemeğidir. ben en son on yaş civarında yemiştim. ilkokula giderken annemlerin çalıştığı köydeki düğünlerden hatırlıyorum tadını. bir daha da yemedim, unutamamıştım da.

farkettim, içimde tomurcuklar, mutluluk... hala o tahtaları evcilleştirmeye çalışıyorum. çünkü soğuk. dedim "rahatsız ediyor muyum, beceremiyorum da bunları kırmayı." bana göre bütün gücümü kullanıyorum çünkü. ses çok ama koca baltayla tahta arasındaki ilişki zayıf. "al," dedi, "uğraşma," bir sürü odun, tahta, çıra, yeniden geldi.

bazen eve kapanıyorum. işim de evde olduğu için. olmasa bile. sanıyorum ki dünya bir boşluk, ben o dünyadaki tek insan. önüm arkam sağım solum bilimkurgu filmlerindeki gibi bir virüsten kırılmış. ben ve ev anti virüs. o kadar tek başına ve yalnız, kendi küçük hayatının kuyusuna düşmüş, küçük dünyasının yumağına dolanmış bir kedi gibi...

sabahtan beri yine öyleyken yan komşu ensemden tutup çıkardı beni dışarıda hayatın gürül gürül aktığının farkedilmediği karanlık kuyudan.

mutluluk da mutsuzluk da kolayca ulaşılan, birbirinin yerine nöbetleşe bakan iki kardeş. tabi ki uçucu, kaçıcı, hiçbiri sonsuza dek beklemeyen...
yazının biteceği yok. kelimeler yetmedi tabi. belki müzik... belki bülent ortaçgil'in küçük şeyler. taylaraylay...

böyleyken böyle

2010-03-13T22:52:00.008+02:00

ikiyi geçiyordu, çıktım, emine'yle buluştuk, tam geçen seneki yerde. birer çay söyledik, canım acayip sigara istiyordu, kendimi tutuyordum. az içmek daha keyifli daha gerekliydi. sanki bütün sigaralar önümde diz çökmüş, onları tüketeyim diye yalvarıyorlar, da ben onlara yüz vermiyorum. bunun zevkini sigara içmenin zevkine değişmiyorum. böyle 'cool' duruyorum.

oturalı bir saat geçti. emine sağolsun birini yakıp birini söndürüyor. ben öyle dimdik, asırlık çınar gibi... fakat içi çürümüş, dışarıdan görünmüyor, yıkıldı yıkılacak o duruş. günde beş ila sekiz, duruma göre değişiyor. ki bir haftadır ödün vermişliğim yok. iki sigara arası en az iki saat. bir haftadır bende bir güzellik... ışıldayan cildime bak şiir yaz. ağız tadı muhteşem, yedi saat uykudan sonrasını aramıyorum. içim dışım tertemiz.

fakat gel gör ki emine keyifle birini söndürüp diğerini yakıyor. epey dayandım. cüzdanıma sıkıştırdığım tek sigarayı içtim üç çay ve iki saat boyunca. sonra kalkıp gezindik. dükkanlara baktık. ağzımın da tadı bir güzel...

sevgiliyle sözleşmiştik öncesinden, meydandaki en güzel yere oturmuş, yanına gittik. güneş batıyor. karşıda deniz. biraya çağırıyor. ki yan masalarla çoktan rakıda sözleşmişler. biz alçakgönüllü davrandık. bir bira bitimine yakın 'çok iradeli ve şaane insanım' diyerek yaktım sigarayı. her türlü alkollü ve sevgili içecekten de soğumuş olmam gerekiyordu bu dönemde. nedense yumuşak kalpliliğim tuttu, hepsini buyur ettim, "aman," dedim, "çocuklar, sizin kusurlarınızı affedelim bugün." muhabbet de ne güzel, birkaç zararlının lafı mı olur?
işte böyle... bende değil ama idari irademde birkaç yara açtım bugün.

geç kaldık!

2010-03-06T01:58:00.002+02:00

başlangıçlar ne zor.
sanki, oturma odasında yattığın için geçici olarak annenlerin yatağında uyumuşsun da haydi vakit gelmiş, o sıcaklığı bırakıp kalkmak zorundasın. gideceğin yatak da senin halbuki...
önce biraz üşürsün, yerleşemezsin. bir iki sağ sol... aslolan uyku, uyursun.
sabah uyandığında yatak evcilleşmiş, ısınmış, biraz sana benzemiştir.

chat noir

2010-03-04T00:15:00.001+02:00

biraz, az önce izlediğim kedi ailesi, biraz rakı, yasemin ve duman kokusu, biraz ışıksızlığa ‘hafif kenara çekil’ gaz lambası, biraz ‘ezginin günlüğü’ : “çıplak heykeller yapmalıyım.”
kediler beş tane. en birincisi arada cama gelir, oturup bekler. koku dayanılmazsa, mesela balık, kibar bir “miyyv” la “verirseniz sevinirim”i iletir, başka da demez. sessiz ister, ama öyle bir güçlü sessiz ister ki vermesen olmaz. veririz, o gün masaya ne koyduysak. sarı, sarman bir kedi.
bugün terastayız, iki sehpayı birleştirdik. mutfaktaki iki sandalyeyi de karşılıklı koyduk. bisiklet kiralamıştık, saatlerce pedal basmaktan bacaklarda derman yok, fakat hayat nasıl içimizde, yorgunluk ve mutluluk yin yang gibi eşit harman. işte kediler o zaman geldi.
balık kokusunu duyarak. önce bizimkisi. sonra onun aynısının daha genci. daha oyuncu bakışlısı, heyecanlısı. bir ihtimal kızı. sonra, galiba sarmanın kocası: gözleri kanlı, sert, çok kavgalardan geçmiş, kulağının biri yenmiş. bir yandan ne söylesen kırılacak, yanlış anlamaya meyilli, hemen parlayacak gibi.
arkasından simsiyah, yeşil gözlü, büyük kedi. insana hiç alışık değil. bu yüzden mahcup da değil, cinsinden memnun. diğer koca belki.
sonra karşı çatıdan yavaş yavaş buraya yaklaşan sarı siyah bir yavru. karanlığı babasına çekmiş.
bizim sarman, ki hepsince kabul edilmiş bizim bahçenin hakimi olduğu, sofraya buyur ediyor ailesini. tee neden sonra akıl ediyorum fotoğraf çekmeyi.
sarman, koca bir balık parçasını kendine benzer sevdiği ile yedikten sonra. sevdiğini nereden anladım; onun yemeyi bırakıp yüzünü diğerinin yüzüne sürmesinden.
aklımda gün bitimsiz… tom waits eşlik etse de yazı boyunca, ezginin günlüğü, ’sarhoş balık ile topal martı’ ile nokta koyayım. daha da bir sürü var anlatacak. hep olsun.

alışkanlık

2010-02-25T05:59:00.000+02:00

yıllar geçtikçe alışkanlıkların yıllanmış çınar ağacının köklerine benziyor ya, işte bu kötü. yeni bir şeyler denemek lazım.

ama şarkılar klasik: mikrofonda mireille mathieu.

haberlerden özetler

2010-02-19T08:07:00.003+02:00

internete kavuştuk iki-üç gün önce. sanki haftalardır sular kesik, çeşmeden gelen 'tısss' sesi bizi iyiden iyiye umutsuzluğa sürüklemekte, derken aniden gelivermişler de bir sevinç bir sevinç...

yine böyle son son 'şunu yaptım ettim'e döndü blog; sanırım bir süre daha böyle devam edecek. durup oturup düşünemedikçe, diyalogları duyarak kendi kendime konuşamadıkça... şikayet edermişim gibi, ama değil.

eşyalar geleli epey oldu. "o oraya, bu buraya, yok uymadı değiştir." hala bir sürü ufak tefek eşya göçebe yaşıyor. tabi birçok tadilat işleri. bütün o karmaşanın içinde gece olunca yorgun argın, ateşin karşısına geçtiğinde çocuksu, belki ta genlerden taşınan bir sevinç...

dün atölyeyi kiraladık. o kadar aramışken, vazgeçip bir- iki ay sonrasına ertelemişken aniden güzel ve ucuz bir yer çıktı karşımıza, "haydin," dedik, "bir daha geçmez bu fırsat elimize."
bugün ayvalık'ın pazarıydı. bir hafta-on gün önce de bir arkadaşla konuşmuşuz, onun yerinde tezgah açacağız. yüklendik tişörtleri gittik. ama gel gördük ki öyle bir imkan yok. atölye için sahibine "tamam," demiştik, ama resmen kiracı değiliz. hemen kiracı olduk. tişörtleri oraya taşıdık. kasalarla, yandaki çok sağolsun büyük tezgah sahibinin verdiği kontrplaklarla derme çatma bir satış yeri oluşturduk atölyenin önünde. bilançoyu soracak olursanız moralim hala bozuk. olsun, kapı önünü sulayabileceğimiz bir mekanımız var.

bir de bir kedi misafir oldu eve. siyah beyaz, maskeli, gördüğüm en kibar, en anlayışlı, en temiz, aynı zamanda en sıcak kedi. tenekeciler sokağında, chez nebahat'in yerinden eve giriverdi kucağımızda. adı da görüntüsünden mütevellit 'zorro' oldu.

bu ara hayat hayallerimden hızlı gidiyor. her şey çok güzel, gökten yağmur gibi güzellik yağıyor. ama biraz sindirebilsem, bir durup bakabilsem, bu kadar unutmasam birkaç saniye önce düşündüğüm şeyi, odaklanabilsem, aklım ikide bir renk değiştirmese.

evet, az şikayet gibi olmuş. zaman, geçtikçe cilalayıp güzelleştirecek her şeyi, bu kadar telaşa mahal vermeyecek. dinlendirecek.

film, ev

2010-01-28T08:17:00.001+02:00

gece iki civarı. ekranın karşısında oturuyorum. yazacaklarım da aklımda çoktan yazılmıştı halbuki. uzun otobüs yolculuklarından, birkaç günün fiziksel yorgunluğundan olsa gerek hiçbirini birbirine bağlamadan cümleleri alt alta dizesim var.

en geç bir haftaya eşyalarla birlikte ayvalık'tayız. aslında evi göstereyim, anlatayım, çok istiyorum ama ayıp geliyor. kendi küçük, bahçesi küçük bir rum evi. ilk görüşte yamulduk, öyle diyeyim.

soğuk, çok soğuk; sigara içenler için daha soğuk.

sigara demişken, kısa zaman sonra bırakmam gerekiyor, o da bana çok zor geliyor.

bir de, atölye açabilme ihtimali beynimin en tembel hücrelerini bile harekete geçirdi. durmadan, yeni yeni tişört ve desen tasarlıyorum.

kasabada, adım başına düşen "merhaba" oranı büyük şehre göre çok yüksek. gelir seviyesi arasındaki fark, sosyal olarak, daha az belirgin.

yorgunluktan akli yetilerim azalmadan kitaplığa sıçrayayım : pınar öğünç'ün ince iş-2, 3, 4 diye devam etmesini beklediğim kitabı... radikal'deki yazılarından hatırlarsınız belki. bazen sokaktaki kestanecinin, dansöz giysisi diken terzinin, mahalle arasındaki çaycının yaşamına sızıveriyorsunuz.
diğeri anna kavan'ın 'kartal yuvası.' 'roll edebiyat özel'de aylin aslım, 'başucu kitabım' diyordu; merak ettim, aklımdan anais nin geçti, aldım, kahramanının erkek olması şaşırttı bu beklentimden ötürü. sonra yaşam öyküsünü okudum, kafka severmiş. kartal yuvası, kafka'nın şato'sunun farklı taşlarla inşa edilmiş hali. havası benzer, temeli bürokrasi, her ikisinde de olaylar sisli bir dağ eteğinde cereyan ediyor. bir türlü ulaşılamayan 'yönetici,' gerçeğe benzemez görünen gerçek hayat.

post, farklı materyaller halinde birbiri üstüne yığılıp duruyor ama bir iki filmden de söz etmeden duramayacağım. ilki 'bornova bornova.' bornova'da yaşadığımdan dolayı, "hah, tam böyle," dedim. yine bu yüzden izlemesi keyifli, mekanları, buranın dilini biliyor olmak ayrı bir izlenirlik kattı bizim açımızdan, ama şimdi dönüp bakıyorum da filme dair pek iz yok aklımda. yine de birçok yerli film arasından sıyrılıp gelir.

ama esas bir film var ki, izlemeseniz olmaz. 'gitmek...' aratırsanız 'benim marlon ve brandom' diye aratın. yönetmen hüseyin karabey. dvd kopyadan izledik. film zaten güzel, arada oyuncuların amatörlükleri, kısa film tadında, bazen sanki kamerayı saklamışsın, gizli çekim yapıyorsun, öyle oldukları gibi.
filmde önceden hesaplanmış, seyirciyi ayartmaya yönelik bir profesyonellik yok. en başta izleyiciyi bu rahatlatıyor zaten. ama en büyük bütçeli hollywood filmlerinden daha çok içine alıyor izleyeni.
fena halde sevdim, doğallığından etkilendim. izlemenizi isterim.

daha bir sürü diyeceğim kapıyı çalsa da şimdilik diğer tarafa geçeyim. tabi şahane günler.

elbet bir gün

2010-01-16T05:58:00.001+02:00

böyle nasıl diyim, şimdi biz ayvalık'ta... bütün gün ayvalık'ın dar sokaklarındaki evlerine girdik. içinde oturanları da vardı. mesela bir çocuğun anne babası evde değildi. ayakkabılarımızı çıkarıp üst katlara çıktık, evi gezdik. ev üç katlı, çocuk mahcup, biz utanıyoruz. gezdik, ev çok güzeldi, aşağıda 'hayat altı' vardı, küçük bir arka bahçesi oraya açılan, gıcırdayan tahta merdivenleri çıktık, hem onların hem evin oturma odasını gördük. yatak odalarını dahi, göz ucuyla.

sonra başka bir ev, 'norveçlinin'. giyotin pencereli, en alt katı taş duvarlı, ocaklı... bir üstünde gömme dolap, bol işçilikli... ev yüz yıllık tarihiyle hafif üstüne geliyor, sen bir adım gerileyip, "saygılarımla.." üç kat taş, ahşap... içinden "ulen çok iyi biri olmuş olmam lazım burada yaşamak için," diyorsun.

bir kısmının yaşanasılırlığı tartışılır. elektrik su tesisatı yüz yıllık en başta. fareli olanı var, uzun zamandır el değmemişi, zemini, balkonu yamuk olanı var. sıvaları döküleni var.
ama işte o yüksek tavanı, duvardaki taşı, şömineyi, bir ya da iki kat çıkan yuvarlak merdiveni, cumbayı, evdeki ince yapılışı gördün mü, apartman daireleri, kazakistanda bolca rastladığımız sovyet konutlarının iyileştirilmiş modeli gibi geliyor.

en güzelleri, tadilatsız, masrafsızları 180 bin, tabi ona boyumuz yetmez; orta halli, içinde yaşanır, ama illa ki bir iki değiştirmek lazımları 110 - 125 bin; hafif yaşlanmış, insan yaşıyla altmışlarına gelmiş, fakat yine de estetik kurtarırları 40 - 60 bin. en makulu sonuncuyu az masrafla adam etmek.

gün ola kısmet ola. yarın yine dolaşmaya çıkacağız.

sevduğum

2010-01-11T07:21:00.001+02:00

palmiyeler altında onun sesi ama çok kısa sürüyor. yapma yavrum canım, uyma dedim, tabi burdan oraya ses gitmiyor. hep kısa kesmiş şarkılarını. cd'ler de pahalı, eski kasetlerle avunacağız.

bize bir ev lazım

2010-01-11T05:16:00.002+02:00

günler bornova'da ev aramakla geçiyor. 3+1'ler, 'bakımlılar', tadilat isteyenler, ara katlar, zemin üstüler, laminant parkeliler, pimapenliler...
bu sayede bornova'yı öğrendim. biraz büyükşehir, biraz tatil kasabası... ne o, ne o... en izmir hala karşıyaka benim için.

boş bir ev hayalgücünü müthiş tetikliyor insanın. evi beğenmemiş olsak bile hemen havaya giriveriyoruz ; büyük kırmızı minder buraya, şurası çalışma köşesi... şimdiki ev de zaten hüzünlü, iyice ihmal edildi. geçici ikametgah... o yeni sahiplerini merak ediyor, biz yeni evimizi bekliyoruz.

sevgiliden aniden gelen fikirle ayvalık'a yerleşmeyi düşünmeye başladık. annemler orada. ben yaklaşık üç yılımı orada geçirdim. orayı çok severim, her gidişimde yenilenmiş dönerim. yazları biraz, kışları çok güzeldir. insanı sıcaktır, yabancılık çektirmez. deniz kenarına indin mi söze sığmaz. ama yine de orada yaşamak, daha doğrusu oraya dönmek istiyor muyum bilmiyorum. hayaten gayet mantıksız olsa da zamanda geriye yolculuk gibi bu benim için.
belki de tam tersi, çok iyi olur. ayvalık iyi gelir. bu hafif şiddetteki ürkeklik değişime direnmemdendir.

büyük şehrin ve kasabanın eksileri artıları ve hissettiklerim bir yana ayvalık'ın hele de rum evleri karşı konulacak gibi değil. burada dümdüz ve eşi benzeri çok bir apartman dairesinde yaşamaktansa orada bahçeli, içeriden merdivenli, cumbalı, avlulu, şanslıysan şömineli bir evde yaşamak fikri çok daha çekici ve şimdiden keyifli geliyor.

daha önce de yaptığımız gibi zamanın sürprizlerine bırakacağız kendimizi. hayat her şeyi istediğimiz gibi şekillendirir.

seviye

2009-12-29T10:04:00.001+02:00

sevmenin en ideal tanımı, herhalde, onu mutlu etmeye uğraşmak ve gelişimi için elinden geleni yapmak. gerektiği zaman ilerlemesi için kenara çekilip yol vermek. kendini köşede rahat hissetmek olgunluğu... her zaman olmuyor, ama ulaşmak istediğimiz o.

sabah

2009-12-28T16:45:00.001+02:00

gök gerçekten gürlediğinde elimdeki bardağı bırakıp balkona çıktım. büyük kısmı hala kuru olan çamaşırları topladım. son çorap çiftini de bir araya getirdiğimde bir kıyamet daha koptu.

az önce banyoda aynanın önündekileri düzenliyordum. çıktığımda hava iyice kararmıştı. ışığı yaktım. bir ocakta hoşaf mı komposto mu, adını bir türlü öğrenemediğim içecek (diyelim) kaynıyordu. altını kıstım. yan ocaktaki tavada pişirilmeye hazır peynirli gözleme bekliyordu.

sevdiğim içeride uyuyordu. onu uyandırmaya kıyamayacağım bir saatte uyanmıştım. ne zamandır da uykusuzluk çekiyordu. yorganı omuzlarına çekip sessizce odadan çıkmıştım. çayı koyup yüzümü yıkamış, salonda birkaç sigara sarmıştım. gözleme, kuru meyveler, banyo...
çıktığımda gök gürlüyordu. masanın üstündeki küçük, tembel radyo, yağmur rehavetiyle, şarkı dinletmeye iyice üşeniyor; ben altıncı çayımı içiyordum.

gecenin içinden

2009-12-24T06:58:00.001+02:00

en sevdiğim şeylerden biri buraya yazmak. bütün gün yaşamanın gereklerini yerine getirdikten - bazen telaşla ve canla başla, bazen vicdan azabının kardeşi tembellikle- sonra, gece saat 11'i geçince, gündeliğe kapılarımı kilitlediğim, benim zamanım başlıyor.

köşedeki çeyrek aydınlatan lamba sahneye çıkıyor önce. sonra müzik... odayı ruhumu temizlemek isteyen notalar dolduruyor. masada bir bira yahut bir duble rakı ya da kırmızı şarap... tütün.

çok uzun zaman günlük yazmıştım. sanırım, kendimi tanımak için yapmıştım bunu. altı ay önce yazmayı bıraktım. sevgiliden ayrılır gibi son kez konuştum onunla, nedenleri anlattım, her şey için teşekkür ettim, vedalaştım. şikayetle, sızlanmayla, iç dökmeyle bir yere varamayacağımı anladığım için. kendimi mağdur hissetmeyi bırakmak, ortada bir suçlu varsa onun en çok ben olabileceğimi kabullenmek için. işe yaradı. bir yere yaslandığında kendini bırakma tehlikesi de beraberinde geliyor çünkü.

çerini çöpünü ayıklayıp, tortuları attıktan sonra saf haliyle yazmak kaldı geriye. yalnızca anlatmak için... göstermek, övünmek, gizlenmek için değil. zaman zaman dümen oraya kırılır gibi olsa da 'ben'in hizmetinde olmayan anlatmak için. en güzel yerde, en sevdiğin, güvendiğin kişiye, en dingin halinle konuşur gibi yazmak...

sandık

2009-12-21T03:55:00.003+02:00

yeniden fotoğraf çekebilmek için bir aydır kursa gidiyorum. "hep birlikte bir yılbaşı sergisi açalım," dediler, heyecanlandım. ama fotoğraf makinesini evden çıkarken çantaya koyuyorum, dönüşte aynı şekilde, el değmemiş olarak, çıkarıyorum. tembellik ediyor da değilim, mükemmel kareleri durmaksızın arıyor gözlerim ama nafile.

fotoğrafların teslim tarihi yarın. son ana bırakmayayım diye iki gün önce aldım makineyi çıktım. eskiden çektiğimiz fotoğraflar gündem dışı. kursa başladıktan sonra çektiklerimizden oluşacak sergi.
neyse, çıktım. bazen akşamüstü büyükpark'a gider otururum. hep de hayıflanırım, "neden makineyi yanıma almadım," diye. oraya gittim. meydanda indim, yürüye yürüye... yağmur başladı. güzel kareler için mükemmel hava... şemsiye yok, kapşonu taktım, oturdum banka, bekliyorum. sağa bakıyorum, sola bakıyorum, ı ıh. o havada benden başka bankta oturan yok. herkes telaşla koşturarak geçiyor önümden. " 'yağmur korkusu' adlı fotoğrafı çek," diyorum; olmadı parkın yalnızlığını anlatan bir boş bank fotoğrafı... yemiyor.

kalkıp biraz dolanıyorum etrafta. büyükpark'ın pek keyfi yok bugün.
metroya doğru yürümeye başlıyorum. o yol üzerinde sağda bir ev var, bahçeli, eski, kapısında asma kilit olan... fotoğrafa yanaşamamamın nedeni o ev. orada geçen bir öykü, bir fotoğraf serisi... ona bakıyorum geçerken, fotoğraf değil ama "of," çekiyorum.

metroyla konak'a, kemeraltına. kızlarağası hanı'ndan tabaka alacağım. aldım, ortada kahve içtim, dolaşırken bir dükkan... önce plakları gördüm. onlara bakayım, derken bir sepet içine doldurulmuş, oraya sığmamış, yer darlığından isyana kalkmış fotoğraflar...

şöyle bir ucundan bakmaya niyetlenmişken neredeyse bir saat geçip gitmiş. plakları zaten unuttum. kiminin arkası yazılı. kiminin çekildiği yer, kiminin tarihi belli. bazılarında hiçbir şey yok. çoğu siyah beyaz. '75, '68, '57, '35 yılları... (ama '68 demişken de the doors çalmaz ki)

aynı kişilerin olduğu fotoğraflar vardı. üçüncü fotoğraf mesela. kahramanlar soldaki kadın ve erkek. erkek, denizci. kadının onu uğurlarken çektirdiği bir fotoğraf var. uzun süre ayrı kalıyorlar, kadın tek başına fotoğraf çektiriyor ve arkasına yazıyor: "ben gelemiyorum ama sana kendimi gönderiyorum. hasretle.." birlikte tatile çıkıyorlar. bir köprünün yanında, kadın başını erkeğin göğsüne eğmiş. erkek ona sarılmış. belli ki mutlular. tarih, elliler...

bir sürü neşeli aile fotoğrafı.

beşinciyi muzip bir çocuk çekmiş herhalde. dışarıdan gelmişler, şıklar çünkü. "az oturalım, birazdan yatarız," derken, yanyana uykuya dalıvermişler. komik rüyalara...

altıncı fotoğraftaki kadını tanımak isterdim. en çok etkileyen onun ifadesi oldu.

ikinci fotoğrafın tarihi 1900'lerin başı. yüz yıl önce. saçlar, gözler, dudaktaki ruj... bir dönemin kadınlarını yalnızca saç şekli ve makyaj biçimi belirliyor-tanımlıyor olamaz değil mi? sanki yüzlerimiz de dönemimize göre biçimlenmiş.

dipnot : sergilenecek fotoğraflara karar verdim. sonra göstereyim.

eşlik eden : dire straits.

tepe

2009-12-17T07:14:00.001+02:00

bizimkiler köyde öğretmenlik yaptığından ilkokula orada başladım. gönen'in gündoğan köyü.
anayoldan toprak yola sapınca, alışkın değilseniz, burnunuzun direği kırılırdı. çünkü bütün köylü, hayvanlarının ettiklerini yolun kenarına yığardı. 'bokluk' denirdi buraya. çocuk boyumla bana dağ gibi gelen o tepeye kimi zaman traktörler yanaşır, tezekler kürek kürek römorkörlere atılır, taşınır; sonra samanla karıştırılıp evlerin dış duvarlarına sıva, kurutulup sobalara yakıt, toprağa gübre olurdu.

şimdi nereden geldi bu aklıma... dışarıdan geldim, yazayım diye oturdum masanın başına. ne yaz? bugünlerde olanı biteni... olan biten de şu: günler birbiri içine geçmiş, yapılacaklar çok çok, hepsini de zevkle yapmaya hazırım, fakat zaman yok. hem yapmaya vakit kalmıyor, hem sanki akıp gideni sıkıştırmaya çabaladığımız saat, takvim silinmiş. gün yok, gece yok. sınırlar belirsiz. sanki, mesela yedi günü, yedi parça çamur gibi yoğurmuşsunuz, homojen bir tek parça var artık elinizde.
öyle bir masal ya da efsane var mıydı? hatırlar gibiyim... kürekle alıyorsun, atıyorsun öteye, ama aldığın taraf hiç eksilmiyor.
hıh işte şu bokluk hikayesi... o tepe büyüdükçe büyüyor bugünlerde. oysa bir sürü evlere sıva, sobalara yakıt, toprağa gübre...

dylan için

2009-12-15T05:47:00.001+02:00

kaçmak için, düşünmemek için uğraşıyoruz.
kendini işe vur, aşka vur, günlük uğraşlar, didinmeler, ...
belki beş, on, yirmi yıl sonra toprak altında el etek çekmiş olacağız. ve oradan kollarımızı kavuşturmuş, izleyici rahatlığında dışarıyı izlerken bıyık altından güleceğiz; "ne uğraşıyorsun len."

öte yandan bir işe yarayacakmış, yaptıklarının değeri varmış gibi yaşamak rahatlatıcı. bir şeylere bağlanmak...
aslına bakarsan yüz metrekarelik kumsalda bir kum tanesi gibiyiz. özgünlüğün dünyayı değiştirmedikçe kendi içinde doğup batacaksın. (burada yol fena halde çatallandığı için aniden kesilir )

17.50′ye aşk

2009-12-14T07:11:00.005+02:00

ikiçeşmelik yokuşunu tırmanırken vitrin mankeni satan dükkanları gördüğümde aklıma geldi, onların üretildiği bir atölyede çalışmıştım bir ara. birkaç günlük bir ara...

atölye karabağlar'da, oto tamirhanelerini geçince hemen solda. uzun süredir manken yüzlerini boyayan kız işi bırakmış, onun yerine birini arıyorlar. görüştüğüm kişi atölye içindeki bürosunda piranha besliyor. iki duvar boydan boya, yukarıdan aşağıya akvaryum. balıkların dişleri, liflerine ayrılmış yüzen et parçaları... filmi de izlemişim...
dışarıdan gelip odayı dolduran sentetik boya ve tiner kokusu... hafif başım döner gibi oluyor.

ertesi gün işe başladım. elimde boya tabancası, gözlere nasıl parlaklık verilir, dudak sınırları nasıl kusursuz belirlenir, yanaklar nasıl hafifçe pembeleştirilir, onlar öğrettiler, ben çalıştım.
gece burnumda boya, tiner kokusu...
ikinci gün biri daha geldi yanıma. biraz içine kapalı, nazik, iyi biri olduğu her halinden belli bir kadın. benden büyük. beraber çalışmaya başladık. öğrendiğim iki kuruş şeyi ona da öğretmeye çalışıyorum. bir yandan konuşuyoruz, yeni tanışma konuşmaları... sonra gitgide daha bir rahatladık. arada kontrolsüz gülüyoruz. derken gözümüzde yaşlar, saçma sapan şeylere gülmekten neredeyse yerlerde yuvarlanır bulduk kendimizi.

dört gün daha çalıştık onunla. eşinden yeni ayrılmıştı, bir çocuğu vardı. anne babasıyla yaşamak zor geliyordu. paraya çok ihtiyacı vardı.
benim derdim para değildi. olmalıydı aslında çünkü beş parasızdım. gazetede ilanını gördüğüm anda orayı aramamın nedeni bukowski'nin bir öyküsüydü.
bir vitrin mankenine aşık olmak ya da tek arkadaş olarak onu seçmek yalnızlık çizgisinin en uç noktasıydı ve öylesi bir duygunun bu çok kalabalık dünyada nasıl olup da kendine yer bulduğunu anlamaya çalışıyordum.

doğru düzgün soluk alamaz ama kafamız güzel halde geçen dört günün sonunda gitti. "burası bana göre değil," diyerek. bana göre de değildi, ertesi gün bıraktım işi. bir daha görmedim onu. birbirimize göründük ve kaybolduk. bu ülkede bu dileğin karavana olduğunu biliyorum ama yine de umarım istediği hayatı yaşıyordur.

şişede istanbul

2009-12-13T05:21:00.001+02:00

istanbul iyi geldi.
bir yere gitmek, oluşturduğun çembere dışarıdan bakabilmeyi sağlıyor ki, evrenin ne kadar büyük olduğunu görüp kendi küçük dertlerini o çemberden tek tek ayıklayabilesin.

bu yüzden otobüsle dönmek istedim. düşünmek için. gel gör ki bünye dayanamadı; ne uyur ne uyanık, düşüncenin yanından bile geçemeden bitiverdi yolculuk.

bizim buralılara istanbul hep heyecan... iş için oraya gitmem gerekti. gereklilik değil de gitsem daha iyi olurdu. bunu esra'ya söylerken, "hadi ley, gidelim," demesiyle planlar yapıldı, biletler alındı, istanbul'dayız.
önce kadıköy, sonra olmazsa olmaz beyoğlu, onların 'yakinim olur' civarları...

şimdi uykuyla bulanmış aklıma diyorum, "anlat, neler kaldı?": otobüse bindiğim yerdeki asker uğurlamaları... giden askerin otobüs hareket etmeye başladığında şoförün yanında dikilip selam durması -ama öyle kendine güvenle ya da ne yaptığından emin bir halde değil- , aşağıdakilerin buna mukabil istiklal marşıyla yanıt verip hazır ola geçmesi... öfke bile duyamadım.
chicago'yu izlediniz mi? hani şu, roxie hart'ın gazetecilerle konuştuğu sahne. kuklaya dönüştükleri... keşke herkese neyi neden yaptıklarını izah zorunluluğu getirilse.
zincir'in kıyısına oturmuş birayla sigara içerken, yan masadaki konuşmalardan dtp'nin kapatılması kararının çıktığını öğrendim.
başka... istanbul'un her gidişimde öğütlediği, "dur ve beni izle. izle, dinle ve kendini gör..."
tabi çok eğlendik, içtik, şarkılar söyledik, biraz önce fotoğraflara baktım da ağız kulakların kankası olmuş.

bir de yağmur... kadıköy'de rastgele yürüdüğüm üç saat boyunca yanımdan ayrılmayan çok şahane yağmur...

fotoğraf

2009-12-08T07:04:00.002+02:00

gece gündüz açlık uykusuzluk yoksunluk perişanlık demeden hayatını adayacağın uğraş nedir, derseniz fotoğraf çekmek derim. ne yazı, ne resim ne uğraştığım başka başka küçük şeyler...

bunu, fotoğraf çekerken aklımı, zamanı, mekanı kaybetmemden, hayatı, işleyişi unutmamdan anladım. o anlarda deklanşöre basan ben değilim, fiziksel sınırlarım yok, yalnızca görüntü, ana hapsolmuş görüntü, donmuş anlar toplamı... haller, ifadeler, çerçevelenmiş sevinç, çerçevelenmiş dalgınlık, ...

ilk fotoğraf makinem kompakt bir nikondu. durmadan fotoğraf çekiyordum. musluktan akan suyu dondurdum mucize kabilinden, sıçrayan damlalar yerinden oynatılamayacak demir parçalarına dönüştü. insanların yüzleri, kendi yüzüm...
hiç istemeden o gitti, gecikmeden yerine yenisi geldi. bu kez canon. özel ışıklar, üçayak, verilen pozlar, kurgu... ardından "bu makine bana yetmiyor," dslr...

sonra bit pazarından lubitel aldık. dijital, istediğim görüntüleri vermiyordu çünkü. aynı dönemlerde fotoşopun az buçuk hakkını vermeye başlamıştım. taş girip heykel çıkıyordu fotoğraflar. bu sahtecilikten de hoşlanmadım bir süre sonra. kutlama, hatıra durumlarının dışında dijitali kullanmadım. kağıdı karelere bölüp resim yapmak gibi geliyordu. yalnızca görüntü hapsetmeyi istemiyorum ki...

şimdi herhalde üç aydır fotoğraf çekemiyorum. elim gitmiyor. dokunursam bozacakmışım gibi... hiçbir görüntü, hiçbir ışık yeterli değilmiş gibi...

nedenini biliyorum, aklımdakileri göremediğimden... bunu yapacak imkana ve bilgiye sahip olmadığımdan. ama 'bir gün mutlaka'.

merak ederseniz giriş ve gelişme döneminin kaydı burada. vuslata erecek miyim bilmiyorum.
yukarıdaki fotoğraf da en sevdiğim, kaygısız ve kişisel olduğundan.

kehanet

2009-12-07T06:32:00.001+02:00

farz-ı misal bir gün elinde mikrofonuyla biri geldi, "kim gibi yazmak isterdiniz?" dedi. hemen oracıkta bir bank var, ben orada oturan saf vatandaş. gelene geçene bakıyorum. arka plan yeşil, ağaçlıklı. yan banktakiler andy warhol piyangosunun kendilerine vurmadığına yanarak bize bakıyor. "marquez" demeye cesaret edemediğim için kısık sesle onun adını söylüyorum.

barut fıçısı

2009-12-07T05:30:00.001+02:00

dün öğleden hemen sonra karşıyaka çarşısında yürüyorum; harap bitap... dolmuşa binip eve gideceğim. tiyatro sokağından geçerken tiyatronun önünde bir hareketlilik... baktım, yarım saat sonra 'barut fıçısı' diye bir oyun başlıyor. gişeye sordum, bilet varmış.
ne yapayım, diye düşünmek için bir sigara yaktım, boş bir tabureye oturdum. derken, klink! bir ampul... barut fıçısı... bure baruta...? hemen kalktım afişe baktım; oyun yazarı : dejan dukovski. umuda yolculuk başladı... oradaki bir gruba sordum : bingo! hemen gidip bilet aldım, heyecanla bekliyorum.

zaman geldi, girdim içeri ve perde. şu sahne o sahne, burası orası... ama bir eksiklik... filmi izlerken nefes almayı bile unuttuğum yerlerde sıkıntıdan bayılacağım.
tiyatro sahnesinde abartılı jestler ve yapaylık işin gereği, hoşuma da gider çoğu zaman ama böyle de olmaz ki.

film yugoslavya iç savaşından sonra oradaki insanların -özel olarak sırbistan'ın- cinnete yakın ruh halini anlatıyor. her saniyesi şiddet, tutku ve çaresizlik yüklü. sen tut bunu parodiye çevir.

oyunun bu yorumu mu kötüydü, yine yüksek beklenti hayal kırıklığı mı? sanmam ki ikincisi olsun.

tabi eski yugoslavya'da geçen bir oyunun müziklerinden söz etmesem ayıp olur. bir trakya kızanı olarak bazı bazı sahneye fırlayıp göbek atasım gelmedi değil. perde arasında bir de konser verdiler ki ederlezi'yle başlayıp makedon türküleriyle devam eden, bütün yorgunluğu aldı götürdü.

ne mutlu

2009-12-05T07:19:00.001+02:00

dostla muhabbet gibisi yok.
işte böyle geceyarısı, bir kitapta kendini bulur gibi onun gözlerinde kendini yeniden tanımak... bir başka ruhun kapılarını sana ardına kadar tereddütsüz açması... sonsuz rahatlık iksiri...

uzun zamandır uykuyla kavgalı o, şimdi yanımda mışıl mışıl huzurlu bir uykuda. ben de birazdan...
çok güzel geceler dilerim.

kör baykuş

2009-12-04T07:16:00.001+02:00

telefonla konuşurken onlarca kitabın arasında gözüme çarptı : 'kör baykuş.' hiç bilmediğim bir kitap okuyayım istiyordum, aldım raftan, kapağını, önsözünü derken, ilk cümleleri çarpıcıydı zaten, -yaralar vardır hayatta, ruhu cüzzam gibi yavaş yavaş ve yalnızlıkta yiyen, kemiren yaralar-, uzandım yatağa, okumaya başladım.
daha ilk sayfadaki şu cümle: "... çünkü benim için hiç önemi yok, inanmış ya da inanmamış başkaları. lakin tek korkum: yarın ölebilirim kendimi tanıyamadan."
"... ve şimdi yazmaya karar vermişsem, bunun tek nedeni, kendimi gölgeme tanıtma isteğidir."

iri siyah gözlü kadın, siyah elbisesi, gündüzsefası, mezarlık, afyon, yıllanmış şarap, karanlık bir yalnızlık, dökük ev, hayal-gerçek...

sadık hidayet'in hayat ve ölüm öyküsünü bulursunuz. havagazıyla tertemiz bir şekilde öldüğünü.

kör baykuş'u okurken kelimelerin kitap sayfasına sığmadıklarını hissettim. fantastik bir filmin içindeyiz mesela, kitap açıldığı anda uhrevi bir ışık yansıyor yüzünüze.

beşyüz sayfaya serinletilerek yayılabilecek yaşantıyı, doksanbeş sayfada, yaşayarak, duyarak anlatmış. okuduğumda iyi ve kötünün dışında ilk hissettiğim, edebiyatta kolay rastlanmayacak içten bir yoğunluktu. tezer özlü'yü hatırladım onu okurken.

bahçeye girerken

2009-12-01T06:55:00.001+02:00

bahçe kapısına geldim, elisa'yı bekliyorum. diğer tarafta beni koklayan sibirya kurdu... onunla konuşuyorum, kuyruğunu terazi kadranı gibi bir sağa bir sola sallıyor. içeri gireyim, diyorum, kapıyı ardımdan kapatmamla kollarını boynuma dolaması bir oluyor. yüz yüzeyiz. açık mavi gözleri gözlerime bir değiyor, bir kaçıyor.

köpeklerden korkardım eskiden. gece eve dönerken görsem yolumu değiştirirdim. lise zamanında bisikletle lay lay dolaşırken çevremi sarıp nefesimi kesmişlerdi. ondan kaldı belki. ya da eskiden rüyalarıma girdiklerinden.

girdim içeri. bembeyaz ve masmavi... oynamak mı istiyor, sevesim var, aynı samimiyeti göstereyim mi? bir adım attım, o da benimle beraber. aynı şekilde yüzü yüzümde patileri omzumda.

bir kurt köpeği büyütmüştüm. onların dilini anlamaya başladım. korkmamaya da... yine de biliyorum ki hepsinin kişiliği farklı. başka başka insanlara gösterdiği tepkiler de. onu ilk kez kokladıklarını korurken de gördüm, bıraksam birilerini hırpalayacak kadar vahşileştiğini de.

patilerini omzumdan ayırıp yere bıraktım, içerideki kapıya doğru yürüdüm. hoplaya zıplaya peşimden geliyordu. insan insan ilişkisi gibi, korkmasam doya doya seveceğim.

evden ayrılırken yanına gittim. çömeldim, yüzünü öptüm, bir şeyler söyledim. kusura bakmamasını, sarılamadığım için. anladığını ümit ve hayal ettim.

son günlerde nedense…

2009-12-01T05:21:00.001+02:00

bugünün çantası ne büyük... hem mutluluk sarhoşluğunu sığdırdı içine, hem ağlama sınırına yakın hüznü.

‘korkuyu beklerken’

2009-11-30T06:22:00.002+02:00

dört gündür elimde bazen fırça bazen kalem, salondaki dikdörtgen, yüzeyi soyulmuş, nice muhabbetlere tanıklık etmiş, eski birahane masasında bir şeyler çiziyorum. hem çok keyifli hem çok sancılı.
aklımdaki tarzı yakalamam ve tasarladıklarımı o tarzda anlatmam gerek. işte bazen yetenek, hayalgücünden birkaç sokak geride oturuyor.

bu konuyla, şimdilik, umutsuz boğuşmanın dışında çok şey olmasa da, 'kitab-ül hiyel' bitmek üzere. kardeşimle mükellef bir kahvaltı, arkadaşlarla bol muhabbetli güzel bir bira gecesi...

bunların dışında yaptıklarımın sesi cılız. konuşmak istemezler.
iyi ki hayat şimdi olduğum kadar sıkıcı değil.

denizaltı

2009-11-27T07:45:00.001+02:00

radyo 3'te çalan şarkılar da çok keyif vermiyor bu gece. güneşten biraz uzak, kuytudayım. çabucak, belki yarın geçer, biliyorum. elim kumla dolu, hop yukarıdayım.

sevgiliye yeniden

2009-11-24T06:24:00.001+02:00

senden uzaktayken kuru ekmek gibi kalıyor kelimeler; neredeyse daha dün, şölen sofrası şuracıktaydı halbuki.

su çürüdü*

2009-11-22T06:50:00.001+02:00

şiir sınırlarına girdi mi öyle kolay çıkamıyor insan.
bir zaman ayvalık'ın yerel radyosunda çalışmıştım. geceleri annemlerin rakısından çalıp, içine musluk suyu katıp, mum ışığında şiir yazan bir çocuktum. bir çok türk genci gibi...
nasıl oldu, önüm açıldı, "gel, radyoda şiir programı yap," dediler. kütüphanede ne kadar şiir kitabı varsa toplayıp odama yığdım, hepsindeki şiirleri tek tek okudum. bir defterim vardı, beyaz kaplı, eski bir ajanda. beğendiklerimi ona yazdım.

edip cansever'i o zaman tanıdım. masaya ne zaman yüklensem, içimden şöyle bir geçer : "masa da masaymış ha!"
özdemir asaf, deyince 'mum aleviyle oynayan kedinin öyküsü' : "mum ellerimi tırmalıyor, belleğimi yakıyor kedinin elleri" gelir aklıma.
can yücel öncesinin, metin altıok yine o dönemin.
attila ilhan'ı kim ne derse dersin, yükseğe yerleştirmem yine o dönemden.
ama su altından aheste giden bir şairi keşfetmem var ki, o radyoya bu sebepten ne kadar teşekkür etsem az.

işte ondan :

"...yalnızlık hiç de tanrısal değil, görkemli değil. o yalnızca geçmişle gelecek, ölümle yaşam arasında kocaman bir karanlık nokta. geçmişi ve geleceği olmayan, ölümle yaşam arasında irinli bir leke yalnızlık denilen..." "...kıllı, ayakları üzerinde duramayan bir yaratıktım. soyumun neye benzediğini unuttum. 'insana benziyorlardı' diye duymuştum bir vakitler. Demek ki şimdi maymun halkasında insanlık..."

"çocuksun sen..." "... ve bu dünya sana göre değil..."

link vermeyi denedim olmadı. malum... dolaylı yutuba 'su çürüdü' ve 'çocuksun sen' yazarsanız misler gibi dinlersiniz.

*ahmet telli

*anadolu

2009-11-22T05:04:00.001+02:00

nasıl geldi bilmem. kitabını hatmettiğim yıllar öncesinden. hem kendime hem ona söyleyip duruyorum kaç gündür. dilimde dönen, ezberimden, sekiz, dokuz, on, onbirinci dizeler... dayan...

...Öyle yıkma kendini,
Öyle mahzun, öyle garip...
Nerede olursan ol,
İçerde, dışarda, derste, sırada,
Yürü üstüne - üstüne,
Tükür yüzüne celladın,
Fırsatçının, fesatçının, hayının...
Dayan kitap ile
Dayan iş ile.
Tırnak ile, diş ile,
Umut ile, sevda ile, düş ile
Dayan rüsva etme beni.

Gör, nasıl yeniden yaratılırım,
Namuslu, genç ellerinle.
Kızlarım,
Oğullarım var gelecekte,
Herbiri vazgeçilmez cihan parçası.
Kaç bin yıllık hasretimin koncası,
Gözlerinden,
Gözlerinden öperim,
Bir umudum sende,
Anlıyor musun ?

* ahmed arif

ihsan abi

2009-11-21T08:01:00.001+02:00

roll almalı ay bitmeden. express de.
'kıskanmak' izlenmeli.
'masumiyet' i çok sevmiştim. sevmek az. 'paramparça aşklar ve köpekler', 'duvara karşı' ve 'bure baruta' gibi, içimde haritasını hala çıkaramadığım o yerleri ince ince yoklamıştı. en derin çalışanı 'bure baruta' idi.

'yazgı' yı "nee 'yabancı' dan mı esinlenmiş," diyerek ama bir adım geride durarak izledim. kitabı çok sevdiğim için, daha önce gördüğüm kitap görselleştirmelerinden "en büüyük, saman kağıttaki harfler (ritim tutmaz slogan)" diyerek çıktığım için...
'yabancı' yı duyunca ister istemez şey oluyor insan: hani mesela sizin takımda şahane bir ihsan abi var. ve mesela onun volesi dillere destan. siz de bi özel seversiniz onu. bir gün duyarsınız, hadi o da aynı takımdan olsun-demirkubuz'u karşı takıma geçirmeyelim şimdi-, necmi de süper vole vuruyor. duyarsınız da inanmazsınız, "hadi canım, bizim necmi mi?"
kimse ihsan abi gibi olamaz çünkü. en iyisi odur, o bi'tanedir. gibi...
tabi demirkubuz kitap yazmadı, o basket oynuyor.

'bornova bornova' ya da gitmeli . şuranın güzelim açık hava sineması kapanmayaydı da rüzgarı solumuza alıp yaşadığımız mekanı onun tam ortasında beyazperdeden izleyeydik.

bu bilinçakışı bornova'dan çocukluğun yazlık sinemalarına sıçrar; kimse tutmazsa ver elini 'yaz sinemaları', oradan 'solino' uçar gider. kendi kendime tabi.

not: o süper voleciye hiç düşünmeden ihsan abi dememin bugün bitirdiğim 'amat' la en yakından ilişkisi varmış . hey gidi sevgili zihin...

nostaljik yazı

2009-11-19T04:20:00.002+02:00

ne zamandır skol içmiyordum. nostalji...
'misunderstood' dinlemeyeli yıllar var, nostalji iki.
geçen gün düştüm bir güzel. dizlerde yara : acılı nostalji. ama şimdi geçti.
bu üç şey art arda gelince aklıma, düşünmeye başlıyorum : "başka, başka?"
çok karışık listede 'my way' çalmaya başladı. şarkının kendisi nostaljik ama konuyla ilgisi yok.
ı ıh, bulamadım.

pencere

2009-11-18T06:11:00.002+02:00

hatay'da bir evin penceresinden dışarıyı izleyen, gözleri çok uzaklarda yaşlı bir adam... neyse ki oturduğu sandalyenin yanındaki masada bir demet çiçek var. beyaz kasımpatları... otobüs camının ardından ona bakarken aklıma çok sevdiğim bu fotoğraf geldi. neden hala aklımdan çıkmayan o dalgın ve uzak yüzün yanına bu fotoğrafı koydu zihnim bilmiyorum.
en uzak iki ucun aslında çemberin birleşim noktaları olduğunu keşfettiği ve yahut ihtiyarlıkla çocukluk arasındaki gizli geçidi sezdiğinden mi?

kendi kendime aklımda soru işaretlerini çoğaltırken unutmayayım: bu özel fotoğrafın sahibi milou.

eve dönen punky

2009-11-16T05:47:00.001+02:00

otobüste iki sıra önümde oturuyor. yüzünü görebiliyorum. koltuklarımız ters yönlere bakıyor.
yanı boş. otobüs kalabalıktı. bunu şimdi farkediyorum. yaklaşmayı mı istemediler?
o rahatsız değil. insanlar yokmuş gibi davranıyor. umursamazlık desem değil, o da bir tavır olabilir yeri geldiğinde. kapılarını kapatmış gibi daha çok. sanki bu çağ, bu zaman, bu hayat kendini ilgilendirmiyormuş gibi.

gelişigüzel kesilmiş kahkülleri burun kemiğine kadar iniyor. ellerini battaniyenin altına sokar gibi kahküllerinin altına sokup gözlerini ovuşturmaya başlıyor. kısa molalarla on dakika kadar sürdü bu. arada ellerine bakıyor. işaret parmaklarının üstündeki siyahlığı görebiliyorum.

paralel koltuğundaki kadın, arkadaşına bir şeyler söylüyor onu gösterip. kınamayla alay etme arasına konumlanıyorlar. onlara gözlerimi kaçırmadan bakıyorum.

şimdi gözlerinin altındaki boyayı temizliyor. başını yana eğip mohawk saçlarını çekiştiriyor sonra. elleriyle tarıyor tarıyor. bir süre sonra şefkatle saçlarını okşuyormuş gibi geliyor bana. ifadesi öyle duru ki... sanki içindeki bütün parçalarla el sıkışmış.

gözgöze geliyoruz, kaçırıyorum bakışlarımı. bir an geçmeden dönüp gülümsüyorum.

saçlarını kontrol ediyor. hizaya girmeyenleri bastırarak kapşonunu takıyor. kalkıp kırmızı düğmeye basıyor. ayakkabısının bağcıkları peşinde.

oradan vivienne westwood'a gidiyorum. ezbere bildiğimden değil elbet, bir haftadır onun peşinde gezdiğimden:
"...onun giysilerini giymek için cesur olmanız gerekir. sokakta yürürken dikkatleri üzerinize çekeceksiniz. bu, tepkileri davet eden bir güç gösterisidir. giysiler fikirleri sözlerden genellikle daha iyi anlatabilir. bir kitap, poster ya da broşür kadar yıkıcı bir silah olabilir. otobüste yanınızda 'anarchy in the U.K.' tişörtü ile yanınızda oturan biri sizi anında rahatsız eder."

ben mi? sex pistols'ı severim ama dinlemem. westwood'u izleyip giysilerini giymeyi düşünmediğim gibi...

tam yol

2009-11-14T09:28:00.002+02:00

eskiden nasıl keskin cümleler kurardım. şimdi her dediğimin sonunda "acaba?"
zihnim mide bulandıran çekimler gibi konuya bir o yandan bir bu yandan, çok yönlü ama kararsız yaklaşıyor.
küçükken, büyüyünce, yaşamın, gözlerin bozukmuş da doğru numarayı takmışsın gibi netleşeceğini düşünürdüm oysa...

işin kötüsü hayat, bir yere demir atınca kolay.
olsun, dalgalı deniz kuytu limana yeğdir her zaman.
madem ki yol almak kaçınılmaz...

şiirsel

2009-11-12T05:10:00.001+02:00

kardeşimin bana söylediği, çok sevdiğim :

"Biz iki serseriyiz bu yeryüzünde
Kibar konakları bizim harcımız değil, biliyorsun
Ne güne duruyor balıkçı meyhaneleri, kötü evler
Bizi karanlıklara götüren ayaklarımız değil, biliyorsun

Biz oldum olası böyle sarhoş, böyle umursamaz
Bu ilk saltanatımız değil, biliyorsun
Yasamak bir siyah mermerdir işlediğimiz
İçimiz serseri bizim, adımız değil, biliyorsun

Biz seninle açık saçık şarkılar severiz
Duyduğun bu şarkı bizim şarkımız değil, biliyorsun
Kim yaratmış onca güzel bu siyah mermerleri
O tanrı bizim tanrımız değil, biliyorsun..."

ümit yaşar oğuzcan

müslüm’den

2009-11-12T04:50:00.001+02:00

"bana bakıp bakıp acıma öyle
dolaşıp bir başıma geziyorsam başıboş
bu benim kendi itliğim
resminin de hesabını gördüm o gün
sana beddua ettiğimi de nereden çıkardın
sana duam tutmaz ki bedduam tutsun
bundan sonra dünya güzeli kulağıma aşk dese ben derim, hoşt!"

bu senin en yakınına söylediğin şey.

listele şaban

2009-11-09T19:28:00.001+02:00

yapılacak bir işim olmayıp boş kaldığımda varoluş sancısını fiziksel bir acı kadar yoğun hissettiğimden sürekli 'bir şeyler' yapma ihtiyacındayım.

üstüne üstlük çok hareketliyim, erken kalkarım, kolay kolay oturmam, gören çok meşgul olduğumu sanır. ama aslında pek de 'bir şey' yapmam, anlamsız bir devinim içinde gelip geçer günlerim.

ortaokuldayken basketbolun b'sinden anlamadığım halde neden bilmem takım seçmelerine katılmıştım. elim bir kere bile topa değmemişti, ama öyle çok koşturmuştum ki "bu çocukta gizli bir cevher var herhalde," deyip almışlardı beni takıma.
üniversitede tekniğim iyi değilken sanırım yine bu yüzden, voleybol takımının asil oyuncusu olmuştum.

vaziyet genelde de böyle.

enerji ve istek içimde durmaksızın dolaşırken dışarı tatmin edici bir şekilde çıkamadıklarında hırpalayıcı oluyorlar.
işte bu yüzden her zaman 'bir şeyler' yapmalıyım.
seçenekleri sıralayıp plan yapamayacak kadar aklı dağınık biri olduğumdan, bu durum gitgide bıktırıcı bir hal aldığından bir çözüm bulmak zorunda hissettim kendimi. buldum da...

büyük bir boş kağıt ve kalem aldım önüme. yapmak istediğim, zorunda olduğum ne varsa hepsini sıraladım. uzun vade kısa vade, zor kolay, hiçbir ayrım yapmadan.
bir tane daha boş kağıt aldım, yukarıdan aşağı altı çizgi çektim, en üste haftanın günlerini yazdım. sınırlarımı bilerek, hayale kapılmadan her gün kahvaltı sonrası çay sigara aralığında o gün yapacaklarımı yazdım listeye.

baktım, söz dinleyen uslu çocuk gibi yerine getiriyorum yapılacakları. günlerimi "ne yapayım," diye düşünmekle geçirmiyorum. sanki o sadece bir liste değil kutsal kitap; ben de tüm kalbiyle inanan bir dindar.

velhasıl her daim çekirge olan bana iyi geldi uydurduğum bu hayali sensei.

cevabı dostum, rüzgarda bunun

2009-11-08T07:12:00.001+02:00

anlar, günler üst üste.
yolculuklar, güzel koşuşturmalar... hızım, yaşamın hızına yakın akıyor.

yorgunluktan ölüyorum. bugün bu ayda tam yarım saat sonra doğacağım, belki o yüzden.

güzel kitaplar okuyorum, anlatacağım.
yolculukları da... gördüklerimi ve düşündüklerimi de. yazmaya değer olup olmadıklarını, benim haklarını verip veremeyeceğimi ölçerek.

şimdi en iyisi beni geceyle bütünleştirecek tek bir şarkı dinleyip uyumak.
madem birkaç gündür annemlerin yanındaydım, çocukluğuma gidip gidip geldim, oradan bir şarkı olsun.
geceleri babamla birbirimize müzik dinleterek geçirdik, ikimizin de sevdiği bir şarkı olsun.

o zamanlardan, en çok dinleyip bana dinlettiklerinden, joan baez. ondan 'blowin' in the wind.'
bilgesu erenus'un 'cevabı dostum, rüzgarda bunun.' türkçesi. bu da o günlerden.

şimdi gecenin içine kapanmış hücrelerini bu şarkıyla canlandırmanın vakti. tabi sonra uyumanın.

kısa

2009-11-04T04:03:00.001+02:00

kısa film severler buraya. bir gün gecikmeli de olsa...

şimdi sayfaya tekrar bakınca farkettim, prag'da durup dinlenmeden kuklalarına hayat veren özlem akın'ın da animasyonu yer alıyormuş festivalde.

telefon edebilir miyim?

2009-11-02T20:55:00.002+02:00

izlemeyi yıllardır istiyordum.
sinema tarihindeki yeri büyük, siyah beyaz, jean-paul belmondo, jean seberg... türkçe adı çok güzel her şeyden önce : 'serseri aşıklar'.

ışığı söndürdüm, bir fincan kahveyle birlikte başladım izlemeye.
paris sokakları, eski fotoğraf makineleri, arabalar, jean seberg'in gamzesi, duvardaki posterler, bogart belmondo, 'police inspector', otel odası, aşk korkusu...
filme dair yıllar sonra da hatırlayacağım görüntü, belmondo'nun sigara içişi. bir de casablanca afişindeki bogart'la sessiz konuşması.

dün "sinemaya gideyim," dedim. 'this is it' için uygun gün pazar değildi. desem'in programına baktım: chuck palahniuk-tıkanma. 16:45. tamam. "hadi bir de tiyatroların programına göz atayım." karşıyaka'da woody allen'in yazdığı 'bir daha çal sam' oynuyor.
film beş kasım'a kadar devam ediyor, oyununsa son günü.
fikrimi değiştirdim, alelacele hazırlandım, çünkü oyun ikide başlıyordu, beş kala tiyatronun kapısındaydım.
içeri girdim. perdede casablanca'nın son sahnesi. oyun başladı; biraz sonra şapkası ve sigarasıyla humphrey bogart. aşk ilişkilerinde sürekli başarısız olan kahramanımıza yol göstermek amacıyla orada.

oyunu çok sevdiğimi söyleyemem. bir kere, sakar ve işleri berbat eden adam rolünde gözleri woody allen'i arıyor insanın. nedense başkasına yakışmıyor, ondaki gibi sevimli durmuyor yarattığı tip.
yine de güldüm epey. en önemlisi iki gün üst üste aldığım davetten sonra casablanca'yı yeniden izlemeye karar verdim. bir nedeni vardır belki bu çağrının.

balans

2009-11-02T06:58:00.001+02:00

ipte yürüyen bir cambaz gibiyim bu akşam.
ne dışarıdan bir rüzgar, ne içeriden bir korku...
mükemmel denge...

sevgiliye

2009-10-28T07:13:00.001+02:00

bana öyle geliyor ki, seni sevdikçe dünya dönmeye devam edecek.

erik ağacının yanında duran kadınla adam

2009-10-28T05:55:00.002+02:00

alalı uzun zaman olmuştu. kitaplıktaki yerini almış, diğerleri gibi okunmayı bekliyordu.
sade tasarımlı, kum rengi, ince bir kitap. kapağında abidin dino'nun bir deseni var.

diğer kitapların arasından çıkardım; önce arka kapağını, sonra berger'in özgeçmişini ve içindekiler bölümünü okudum.
zamanım çok azdı; başlıklardan birini rastgele seçtim, okumaya başladım. mutfaktaki sandalyeye eğreti biçimde oturmuştum, sigaram bitmek üzereydi. sigarayı söndürdüm. yeni bir sigara yaktım; aynı şekilde oturmaya devam ederek yeni bölüme geçtim, onu da bitirdim. kitapla birlikte salona gelerek mindere yerleştim. artık yapacak daha iyi bir işim yoktu.

uzun zamandır böyle güzel bir kitapla karşılaşmamıştım : john berger-fotokopiler. zevkle okuduğum kitaplar olmuştu yakın geçmişte ama hiçbirinden böylesi bir edebiyat tadı almadım.

hem sade, aynı zamanda çarpıcı; alçakgönüllü, samimi... süssüz de güzel olabilen bir kadın gibi.

john berger'i 've yüzlerimiz, kalbim, fotoğraflar kadar kısa ömürlü' kitabından bilirsiniz. o kelimeler bütünü bir kitabın ismi değil de bağımsız, apayrı, kendi başına yaşayan, kendine yeten bir varlık sanki...
'görme biçimleri'ni de bilirsiniz.

john berger, onu etkileyen insanları anlatmış 'fotokopiler'de. yazmıştan çok çizmiş demek daha yerinde, çünkü kitap okuyor gibi değil de bir portreler sergisinde dolaşıyormuşsunuz gibi hissediyorsunuz okurken. berger'in ressam olmasının payı vardır belki bunda.

bu portrelerden birinin abidin dino'ya ait olduğunu söylemeden bitirmeyeyim.
bir de 'fotokopiler'in incelikler ve ayrıntılar gezegeninden dünyaya düştüğünü.

sıkıntı

2009-10-24T03:45:00.001+03:00

bugünde bir şey mi var?
parlayan güneş, mavi gök, beyaz bulutlar yalnızca fon sanki, arkada yağmur, şimşek, kıyamet...

bugün birkaç giysi onardım, biraz bisiklete bindim, altıda uyandım, birde yattım, ikide kalktım, banyo yaptım, havaalanına gittim, yalnız döndüm, tütün saracaktım, üşendim, sigara aldım, durmadan saate baktım(ilerlemiyordu), yapmam gerekenlerin listesini çıkardım, kitap okudum.

bunların hiçbirini isteyerek yapmadım.
sıkılmamak için uğraştım, yine de çok sıkıldım.

hüzünlü bir kestane hikayesi

2009-10-22T00:22:00.001+03:00

gün nasıl da huzurlu geçiyordu...

sevgilim, uzun zamandır arayıp baskısı tükendiği için bulamadığım 'algının kapıları'nı alıp bana getirmişti. masa başında kah onu okuyor, kah roll'u karıştırıyordum.
üstelik temizlik yapmıştım, ev mis gibiydi.
aklımda evdeki oyuncak-heykellerin başrolde olduğu bir foto-roman fikri dolaşıyordu.
dün gece bir sürü hediye almıştım.
bir sürü rakı içmiştik.

huzurlu olmamak için bir nedenim yoktu.
ta ki o kestaneler yanıncaya kadar...

onları pazar günü sevimli bir köylü kadından almıştım. iri ve cazibelilerdi. kaç gündür pişirmek için sabırsızlanıyordum. ama bir türlü fırsat olmamıştı. bugün, "nihayet," dedim.
hepsinin kabuklarını bir bir çizdim. biri galiba kurtluydu, onu attım. hepsinin kurtlu olma ihtimali beni çok korkuttu.
her birini fırın ızgarasına inci gibi dizdim. sürdüm fırına.

salona geldim. oyuncaklara iyi bir öykü bulmak için 'hayali yerler sözlüğü'nü karıştırmaya başladım. aklım hep kestanelerde. acıkmışım da hafif. biraz zaman geçti, elim yana yana ters yüz ettim hepsini.
yine salona geldim. yine kitap. tam 'porselen ülkesi'ni okurken nahoş bir koku duydum. aynı anda ne kadar süre geçmiş olabileceğini hesap ettim. fırladım mutfağa. pek yemek yakmam. mutfaktaki dumanı görene kadar, koridordaki birkaç adımlık mesafede ümidimi yitirmemiştim. açtım fırının kapağını. kestaneler kestaneliklerinden sıkılmış, kömüre dönüşmek istemişler.

"elmas, sadece sabırlı bir kömür parçası mı," diye soruyor, tom waits, roll'un 'edebiyat ve müzik' özel sayısında.

hafif

2009-10-20T20:41:00.001+03:00

dün gece uzun zamandır taşınmayı bekleyen eşyaları kardeşimin evinden bornova'daki eve getirdik. kondisyon bisikleti, birkaç koli kitap, giysiler...

bir şeyi düşündüğün anda yapmayınca o şeyle arana mesafe giriyor; sonra o mesafe uzadıkça uzuyor; yapılabilirliğini kaybetmeye yüz tutuyor.

durum o hali alıncaya dek de omuzlarımıza bindirdiği yük arttıkça artıyor, bıraktığı his vicdan azabına benziyor.

dün gece epey hafifledim.

kursiyer

2009-10-11T03:05:00.002+03:00

perşembe günü karikatürcüler derneğine gittim.
kazakistan'dayken sık sık arıyordum, kurs açıp açmayacaklarını öğrenmek için. "şu tarihte," deseler, atlayıp gelecektim.
kurs açmayacaklarmış, bir ihtimal atölye çalışması... o da olur da tarih belirsiz.
"toplantılara gel," dedi, cem koç. cem koç derneğin izmir temsilcisi. "orada istediklerini sorabilirsin, çizerlerle tanışırsın."
asıl ihtiyacım, planlı bir çalışma içerisinde eksikliklerimi bir an önce gidermek.

uzun zamandır çizerek para kazanıyorum. ama gel gör ki hareket halindeki bir insanı çizmeyi beceremem. perspektif desen sıfır. zor bir resmin bile kopyasını yapabilirim (hepsinin değil tabi) fakat üç boyutlu nesneleri resim kağıdına aktaramam.

neden resim değil de karikatür kursu? çünkü bir şeyi az ve öz çizgiyle izleyene aktarmam gerek. resmin inceliklerini öğrenmek çok dolambaçlı bir yol benim için.

bakalım bakalım... toplantıya kadar kendi kendime çalışmaya, beceremeyince de sinirlenmeye devam edeyim.

aman nobel canım nobel

2009-10-09T23:44:00.002+03:00

bir uyandım, barack obama nobel barış ödülü almış. önce şaka yapıyorlar sandım. ki sunucular, az sonra "hehe inandınız mı yoksa," diyecek gibiydi. inanılmayacak ne var halbuki, nobel işte.
nobel'le de ilgili bir şeyler var aklımda; tabi her zamanki gibi hatırlayamadım. vikipediye baktım: " nobel ödülünün kaynağı dinamit ticaretidir. alfred nobel, dinamiti icat ettikten sonra avrupa'da savaşan taraflara satarak dünyanın parasını kazanmış ve vasiyeti gereği bu ödülü armağan etmiştir."
"heh," dedim, "buydu."

gün için

2009-10-09T06:43:00.001+03:00

böyle güzel bir günün sonunda :
antony and the johnsons / i am a bird now : for today i am a boy

yol su elektrik, vs.

2009-10-08T05:17:00.001+03:00

önce bir doz tom waits...

dün öğlen 12:30'da izmir'e geldim. cumartesi gecesi istanbul'daydım. neyse ki havaalanında sabahlamam gerekmedi bu kez, bir arkadaşın ailesinin evinde kaldım. güzel ama biraz yorucuydu. iki taraf da birbirini tanımıyor; onlar beni rahat ettirmeye çalışırken ben onları rahatsız etmemeye uğraşıyorum.
nihayetinde sabah 11, bol sarsıntılı, bol çığlıklı izmir uçağına bindim, buradayım.
geç kalırım korkusuyla gece pek uyuyamamıştım. yol da yorucu geçince tüm gün hayalet gibi dolaştım.

ama güzeldi. buraya dönmek hep güzel. orası bir balık için küçük, durgun göl nasılsa benim için öyle. güvenli, bilindik... burası okyanus. ikisinin de iyi ve kötü yönleri ayrı.

geldiğimden beri elektrik kesik. bol bol küfrettiğim fatura ödeme noktası, ta temmuzda yatırdığımız parayı iki gün önce ödemiş tedaşa. saat mühürlendikten sonra. altıdan sonra açılacak, dediler, bakalım...

not: yukarıdakileri pazartesi günü yazmıştım deftere. elektrik bugün, çarşamba günü açıldı. hata, ödeme noktasında değil, tedaştaymış. binbir telefon ve karşılıklı varsayımlardan sonra öğrendik böyle olduğunu. hala söyleniyorum tedaş nezdinde bütün kurumlara ama çok da sevindim geldiğine, o ayrı.

sağlıklı yaşam rehberi

2009-10-02T22:43:00.002+03:00

son yıllarda bir sağlıklı yaşam çılgınlığıdır gidiyor.
her şeyimiz doğal, her şeyimiz organik, her şeyimiz katkı maddesiz.

ben dışında mıyım, değilim. "aman tuzu azaltalım, katı yağ yemeyelim, şu saman gibi şey çok yararlıymış, ..."
toksinlerimi atayım diye her gün spor yapıyorum. bir ara yogaya bile başlamıştım. cildime krem değil aromatik yağlar sürüyorum, vs.

ama işte, bu işte bir bit yeniği var gibi geliyor. yani doğalın birden bu kadar 'in' olması doğal değil gibi.
ürün reklamları hep bunun üstüne. yeni yeni programlar türedi, "doğru nefes al, mutlu ol," "şu yiyecek, bak şurana iyi," "geçen, pazardan bi kabak aldım, öyle organikti ki sorma."

bilmiyor muyuz ki, kapitalizm işini bilir. o, en muhalif hareketi bile alır, evirir çevirir, fiyongunu bağlayıp, satın alınacak janjanlı bir pakete dönüştürür.
saksıda yetişen domateslerin de, sahibiyle her yere giden ineklerin de, "çok doğal, en doğal, acayip doğal" sloganlarının da başka nedeni yok.

biz en başta dalından kopardıklarımızı tüketmiyor muyduk zaten? şimdi geriye dönmüş olmuyor muyuz?

"dünya kirlenmiş," diyenlerin yaşamını zehir eden kapitalizm, şimdi sahte bir utanmışlıkla başını eğiyor. diyor ki, "suç bizde değil, ama evet, dünyayı kirletmişler. hadi onu temizleyelim. ya da şimdilik boşverin dünyayı, kendinizi temizlemekle ilgilenin."

insanlık, değişik yaşam biçimleri vaadeden akımları benimsemeye meyilli. bambaşka, hiç görmedikleri bir kapıdan süzülüp içeridekine karışmaya...
dünyayı bugün bile farklı biçimlerde sallamaya devam eden hippiler mesela. dolabımızda, aslına hiç benzemeyen, marketten satın aldığımız konserve gibiler.
kar dünyasının bir zamanlar en büyük kabusu: sosyalizm, (ki kıskanç bir sevgiliden bile daha mantıksız davranıyorlardı bu konuda) şimdi yalnızca ivan drago karikatüründen ibaret.

her şey, para potasında şekillendirebilecekleri bir meta onlar için.

sanıyoruz ki onu yesek bunu yemesek, onu içsek bundan uzak dursak uzun ve sağlıklı yaşayacağız.
ama kimse söylemiyor: "senin musluğundan içemeyeceğin su akıtıyoruz, egzos dumanını boş ver zaten, florokarbonla ozonu bir güzel deldik, her gün gördüğün denizi girilemeyecek kadar kirlettik, sanayi atıkları, bombalar, bozulan ekolojik denge, hepsinden biz sorumluyuz."

elbette kendimize hakettiği özeni gösterip onu sağlam tutmaya çalışacağız. ama bu konunun toplumsal bir histeriye ve takıntıya dönüşmesi yapay geliyor bana.

kendi hayatımızı yaşayamadığımız, tüketmeye odaklandığımız sürece böyle devam edecek.
biz detoks rejimimizle meşgulken, onlar hız kesmeden dünyayı kirletecek.

eli

2009-09-30T23:55:00.001+03:00

kış mevsimini sevmezdim eskiden. üst üste giyin, robot gibi yürü, titre titre...
geçen kışın bir ayını zagreb'te geçirdik. o 17. yüzyıl şehri karlar ve sisler içinde öyle güzeldi ki, ne soğuğu hissettim, ne yazı özledim.
artık alaska'da bile yaşayabilirim gibi geliyor.
çok uzağa gitmeye gerek yok aslında. göz okşayan bembeyazlığı, bekleyiş içindeki sessizliği, ıssızlığıyla kuzey avrupa ülkeleri de artık yaşanabilecek yerler arasında benim için.

karlı kışların güzelliği anlatmakla bitmez. o yüzden bir vampir çevikliğiyle stockholm'e, let the right one in'e geçeyim.
tahmin ettiğiniz gibi stockholm'de, karlar içinde geçen bir vampir filmi.
tabi vampir filmi deyip geçmemek gerek. zevkle izlenen birkaç açlık sahnesinin dışında, bize onların fantastik dünyasını anlatmak niyetinde değil film. biraz aşk-dostluk-vefa, biraz seksen metrekareye bir kişi düşen şehrin insanları, biraz çevreyi saran güvensizliği yakınlıkla kırma isteği; çokça, gerçekten oralarda dolaşsan bir vampire rastlama olasılığının düşük olmayacağı atmosfer...
ama kesinlikle bir korku filmi değil.

bu filmi öylesine izlemiştik. hakkında hiçbir şey bilmeden.
olumlu yüksek beklenti hayal kırıklığına ne kadar yakınsa, hiç ummadan güzeli bulmak o kadar mutlu ediyor insanı.

not: spring, summer, fall, winter...and spring'i izledim. bence kim ki-duk film çekmemiş, kelimeler yerine görüntülerle şiir yazmış.

tokyo!

2009-09-26T18:15:00.001+03:00

tokyo!, üç yönetmenin, yaklaşık kırkar dakikalık üç filminden oluşuyor.

ilk film, interior design. michel gondry'nin. michel gondry, eternal sunshine of the spotless mind'in de yönetmeni.
tokyo'ya gelmiş, ev arayan bir çift, diyaloglar; derken beklenmedik biçimde fantastik bir hal alıyor öykü.

ikincisi, merde. yeşil kadife giysileriyle yer altından fırlayan garip görünüşlü merde, tokyo'nun wall street'ini darmaduman ediyor, keyifle izliyorsunuz.
yönetmen, leos carax.

işte üç filmin sonuncusu, bence en güzeli: shaking tokyo. on yıldır evden çıkmayan bir adamın hikayesi. "son zamanlarda okuduğum balıkçılık ve gezi dergileri aniden evi özlememe neden oluyor."
joon-ho bong'un.

öyküleri anlatmamak için kendimi zor tuttuğumdan tokyo'dan tez vakitte ayrılıp stockholm'e doğru yola çıkayım.

müsait bi yerde

2009-09-25T23:56:00.002+03:00

tokyo!'yu izlemeyi ne zamandır istiyordum. birkaç gece önce izledim.

bir filmle ilgili olumlu önyargı geliştirmek hayal kırıklığıyla sonuçlanıyor genelde. ekranın, perdenin karşısına yüksek keyif beklentisiyle oturuyorsunuz; dakikalar ilerledikçe iştahla ısmarladığınız yemeğin buruk tadı kalıyor ağzınızda.

towelhead'de böyle oldu mesela. six feet under'ı yaratan -yaratan diyorum, çünkü her bölümün yönetmeni ayrı- alan ball'ın ortaya müthiş bir film çıkaracağını düşünmüştüm.

okuduğum yazılarda amerika'da yaşayan ortadoğulu bir kızın çevresine uyum sağlama çabaları olarak özetleniyordu film. tamam, güzel. yeni bir persepolis belki.

izlemeye başladık. baş kahramanın ortadoğulu olduğu için ezilmişliği bir iki kişinin söylediği alaycı sözler dışında yok. ergenlik çağındaki kız hangi milliyetten olursa olsun, hikaye yine olduğu şekliyle gelişebilirmiş.

filmin konusu, babasının yanında büyüyen bir kızın cinselliği-cinsiyetini keşfi. bu tür konularda üzerinde yürünen hat çok ince, bayağılığa düşme riski yüksektir.
nitekim hayal kırıklığı yarattı.

ikinci film blowup. öykü cortazar'ın. büyük referans. artı, jane birkin oynuyor. ve olaylar bir fotoğrafçının ekseninde gelişiyor. daha ne olsun.

ama gel gör ki ekranın içine düştüğüm birkaç sahne hariç, tad alamadım filmden. neden derseniz elle tutulur bir şey söyleyemem. mükemmel öz, genele yayılmaya çalışılınca etkinin azaldığını düşündüğümden belki.
ama thomas'ın cinayet görüntüsünü yakalamak için karanlık odada çılgınca uğraştığı dakikalar ve pandomimcilerin tenis maçı eşine rastlanmayacak sahneler.

üçüncüsü, ingilizce ve bizde bilinen adıyla chungking express.
tarantino bu filmi her izleyişinde ağlarmış. uzakdoğu sinemasının en iyisi diye de duymuşuz. günden güne de o yörenin filmlerine hayranlığım artmakta (ki yalnızca çekik gözlüler çekti diye bir sürü farklı ülkenin filmlerini aynı potaya sığdırmak ne kadar doğru). e seyretmeden olmaz.

chungking express kötü değil, güzel bir film. ama işte bir sureti alıp en tepeye koyunca aslının da gelip aynı çerçeveye yerleşmesini bekliyorsun. hayal kırıklığım bu yüzden. en iyiyi beklediğimden.
ki aynı yönetmenin çektiği in the mood for love'ı da sevmemiştim.

izlediğim en iyi 'uzakdoğu' filmi oldboy. sonra bin-jip, sonra tokyo!.

tokyo!'ya doğru yola çıktım, güney kore'ye uğradım. geziyi daha fazla uzatmadan kısa bir mola vereyim burada, sonra bıraktığımız yerden devam.

gelişi güzel

2009-09-19T04:14:00.001+03:00

şu anda saat 23:48. aralık kapısından içeri ışık sızan karanlık bir odadayım. oda dağınık. kullanılmayan eşyalarla dolu. sağımda fermuarı çekilmemiş bir bavul, köşede içine rastgele kağıtlar konmuş ahşap bir gazetelik, onun yanında yere serilmiş bir naylonun üstünde boyalar, bir dikiş makinesi, elektrik süpürgesi, üst üste konmuş hoparlörler, ...

şarap içiyorum. tadı vişne şurubuna benziyor, rengi siyaha yakın.

müzik yok. ara sıra televizyondaki sesler giriyor odaya.

şu anda mutlu bir yorgunluk... tüm gün hızlı ve telaşlı bir şekilde çalıştım. aklımla hareketlerim aynı tempoyu sürdürüyor. uyumadan önce yavaşlamam gerek.

ancak şimdi, hatta bugün, hatta bir saat önce, şu anda yaptığım işi ömür boyu sürdürmek istediğimi anladım. bazen akla bile gelmeyecek işlerde çalışmış, kiminden çok kazanmış kiminden üç-beş gün sonra para almadan çıkmış biri için önemli bir sezgi-karar.

şu anda tamamen umutlu, iyimser. aynı zamanda bu ikisinin ne kadar kolay söneceğini bilen... korkan...

dördüncü sigara.

aralık eni kısaldı. daha fazla karanlık.

şu an deftere gelişigüzel karalamalar. gelişi güzel ne yapıcı ne teşvik edici bir söz. yakın anlamlısı rastgele gibi şansa bırakmıyor işi.

en son sol işaret parmağıma çizdiğim, ağzı konuşmak üzere açılmış komik bir yüz. birbirimize bakıyoruz.

tebdili tema

2009-09-16T15:11:00.001+03:00

bir süredir burası için yazmaya başladığım hiçbir yazının sonu gelmiyordu. bu durum alışkanlığa dönüşmek üzereyken sorunu buldum : blog görünümü. ucu yakılmış saman kağıt, dar yazı alanı, dikkat dağıtan sağ ve sol yandaki linkler...

sorunu buldum; çözmeye karar verdim. ne istediğimi az çok biliyordum. beyaz değil ama açık renk bir yazı zemini, bütün linkler sağda, sol taraf yalnızca yazıya ayrılacak ve mümkün olduğunca sade, süssüz bir blog sayfası.

hemen bakmaya başladım wordpressin temalarına. bakıyorum da, gözüm saman rengine yakın olanlara, defter yaprağı gibi görünenlere, rengin, özellikle kırmızının yoğun olduğu temalara kayıyor. anlaşıldı ki düşündüğüm kadar sade bir blog sayfam olmayacak.

zorlu bir süreçten sonra işte bu gördüğünüz renk ve düzende karar kıldım.

henüz bitmiş değil. ingilizce kelimeler türkçeleştirilecek. yukarıdaki logonun yanına belki bir resim...

yazılarım bundan sonra da yarım kalırsa "yanlış teşhismiş," diyeceğim.

sonrakinden bir önce : rainer maria rilke

2009-09-09T04:22:00.002+03:00

"topu topu bir tek yalnızlık var aslında.

büyüktür, kolay kolay katlanılacak gibi değildir. öyle saatler olur ki, insan yalnızlığı verip ne denli yavan ve ucuz olursa olsun, bir beraberlik almak ister karşılığında. iyi kötü ilk rastlayacağı kişiyle, en sıradan kişiyle, sözde birazcık bir anlaşma uğruna yalnızlığı elden çıkarmak ister…

ama belki de yalnızlığın büyüdüğü, yetişip olgunlaştığı saatlerdir bunlar. tıpkı baharın ilk günlerinin bazen hüzünle dolup taşması gibi...

seven kişiyi çoğalmış, derinleşmiş bir yalnızlık bekler.
bir kez sevgi, bir başkasında erimek değildir. kendini bir başkasına sunmak, bir başkasıyla birleşmek değildir.

sevgi, kişi için olgunlaşmanın, kendi içinde bir şey olmanın, dünya olmanın, bir başkası uğruna kendisi için bir dünya olmanın yolunda yüce bir fırsattır.

öyleyse, yalnızlığınızı sevin ve önünüze çıkardığı acıları yakışık alır sızlanışlarla göğüslemeye çalışın.

kimseyi kendinizle birlikte çekip içerisine alamayacağınız bir değişmenizden ötürü acı duyuyorsunuz. bundan ötürü sevinin de ama! ve geride kalanlara insaflı davranın. yüreklerine ürküntü salayım demeyin!

size yabancı bir biçimde yaşamalarını sevin insanların. insanlara yabancı bir biçimde yaşayışınızı sevin.

aranızda öyle bir ortaklık olsun ki, siz zamanla sürekli değişseniz de, onun ille de değişmesi gerekmesin. o zamanla değişse de, sizin ille de değişmeniz gerekmesin."

diyalektik

2009-09-05T04:55:00.001+03:00

insanlar doğar, büyür, ölürler. bitkiler ve hayvanlar da.

düşünceler oluşur, yayılır ve yerini bir başkası alır, diğeri kadar kitleleri etkileyen.

bir nesne, daha üretilirken bozulmuş, kırılmış, tüketilmiştir.

her canlı, dünyaya gelirken özünde ölümü taşır. en genç, sağlıklı günlerinde bile.

madde durmadan kendini eskitir.

biz değişiriz, insanlar değişir, evler, sokaklar, kentler...

'hiçbir şey eskisi gibi değil'dir. bıraktığımız gibi bulamayız. bir şeyler farketmeden elimizden kayıp gider. biz o zamanki biz değilizdir.

bugün bir dizide* yaşlı bir kızılderili söyledi : "bazılarına göre zaman, sonsuz bir çarka benzer. öyleyse bekle, senin sıran gelecektir. bazılarına göre, o bir nehirdir. öyleyse senin için çok geçtir."

uzun süredir zamanla ilgili düşünüyorum. bizden aldıkları, yarattığı boşluklar, onların yerine neleri koyduğu, getirdiklerinin ne kadar tatmin ettiği...

sanki, görünmez bir kılıcı nasıl kullandığımızla ilgili her şey. çıkış yolumuz, hayata baktığımız nokta... yavaş yavaş sıyrıklar açabiliriz derimizde. kendimize de saplayabiliriz. varlığımızı savunmak ya da savaşmak için de kullanabiliriz.

zaman, teslim bayrağını çekmeme rağmen ateşi kesmeyen bir düşman gibiydi benim için. o yüzden, telaşla koşturmaktan başka bir şey yapamıyordum. hakim ve engel olamadığım için.

su kaydırağında havuza doğru hızla inerken kenarlara tutunmaya çalışıp kollarını yakmaya benziyor bu. yine aynı hızla havuzdasın.

en yaşanabiliri uzlaşmak. ne yenilmek ne alt etmeye çalışmak...

*northern exposure

işçisinsenişçikal

2009-08-29T04:44:00.002+03:00

gece yarısı...

dinlenme zamanı...

bir sürü konuya konsantre olmam gerekiyor. hepsine ait düşünceler kafamda panik halinde koşuşturduğundan hiçbirini çekip alamıyorum. böylece zaman yalnızca düşünmeye çalışmakla geçiyor. -du.

izmir'de, zincirleme tesadüfler sonucu siyasiyabend ekibiyle tanışmıştık. sahilde muhabbet ederken bizon murat bir şey söyledi : "düşünme, yap. düşünürsen bir b.k yapamazsın." söz kulağıma küpe oldu ve ben hala bu söz üzerine düşünüyorum.

kazakistan'dayken dert ettiğim iki şey var : biri, aklıma estiğinde çıkıp dolaşamamak, sokaklarda yürüyememek. dolmuşa binememek hatta. ki çok severim o kısıtlı alandaki kalabalığı, aralarındaki iletişimi, dışarıyı izlemeyi, konuşmaları dinlemeyi, yabancı hissetmeyi.

ikincisi, fotoğraf çekememek. bir sürü hayali görüntü, karşımda kollarını kavuşturup kıs kıs güler. seriler oluştururum, 'tam istediğim' kareyi bulurum. sonunda hepsi derin hafıza kuyusunda kaybolur gider, akla gelip yapılmamış parlak fikirler hanesine birkaç çarpı daha ekler. -di.

şantiyede özel giysiler olmadan giremeyeceğiniz bir bölüm var : atölye. kaynak, boya, tamir, marangozhane, ne ararsanız... büyük bir yer. ortası boş, açık hava. üç yanı sıra sıra çalışma alanları. orada fotoğraf çekmeyi düşünüyordum. ama insana ve ifadelere odaklanmayı sevdiğimden pek de çekici gelmiyordu düşündüğüm. baret, gözlük ve tulumla insan ne kadar fotografik olur ki?

yine de denemeye karar verdim. gerekli donanım ve fotoğraf makinesiyle birlikte atölyeye geçtim. kırkbeş dakika içinde ,sohbet muhabbet, doksandokuz kez deklanşöre bastım.

sonuç bana önyargının adının üstünde olduğunu öğretecek kadar güzeldi.

nasıl bağlayacağımı bilemedim. anafikir yazayım o zaman :

anafikir 1 : düşünme, yap!

anafikir 2 : önyargı kötüdür :)

yeniden

2009-08-22T17:47:00.001+03:00

yazmayalı tam onbeş ay olmuş bu saman kağıdı bloga. neye alışırsan öyle gidiyor.

neler neler oldu bu zamanda?

-kazakistan'dan ayrılma, üç ay sonra geri dönme.

-bir aya yakın zagreb yaşantısı.

-interraille kısa bir avrupa yolculuğu. (insan birkaç satır olsun, not tutmaz mı?)

-bornova'da bir ev kiralama.

-tişört desenleme işine yeniden başlama.

-fotoğrafla gayet ciddi olarak uğraşma.

-düzenli spor, dolayısıyla beslenme alışkanlıklarında köklü değişim.

fena geçmemiş. anlatacak çok şey var o zaman.